غزل شمارهٔ ۹۰۱

برداشت: چقدر زیباست رنگ گل بر چهره‌ات، چنان که گویی عرق خالص شراب بر روی تو نشسته و در نور ماه می‌درخشد.

برداشت: برای به دست آوردن چیز ارزشمندی، آنقدر تلاش کردم و به دنبال آن گشتم که عمق دریا را زیر آب می‌خوردم و به عمق امواج روان غوطه ور می‌شدم.

برداشت: عقل و دانش با فشار و تلاش به دست نمی‌آید. پس بهتر است در کارها خود را با توجه به امکانات و شرایطی که داریم، مدیریت کنیم.

برداشت: کسی که بخواهد خانه‌ای را از دریا جدا کند، مانند حبابی است که در آسمان معلق می‌شود. حال و هوای خانه وقتی بر ویرانی‌اش سایه می‌افکند، این کار به هیچ وجه آسان نیست.

برداشت: عشق چه تب و تابی برای دل به وجود می‌آورد که حتی کمبود خون دل هم نمی‌تواند آن را کم کند؟ و چه چیز می‌تواند بر آتش سوزان دل، مانند اشک سوخته، آب بریزد؟

برداشت: در این بیت شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق حقیقی و عمیق مانند شمشیر تیز و برنده‌ای است که با خون شخصیت‌های بزرگ و مقدسی همچون خضر و مسیح آغشته شده است. به این ترتیب، عشق را به عنوان یک پدیده‌ای قدرتمند و مقدس می‌بیند که از تجارب و فداکاری‌های بزرگ شکل گرفته است. سرخی خون نیز نماد شدتی است که در این عشق وجود دارد.