غزل شمارهٔ ۸۹۷

برداشت: از دو جهان بی‌خبر شو و تنها به فکر یار باش. از خودت فاصله بگیر و دامن دلبر را طلب کن.

برداشت: خلاصه‌اش این است که هر آنچه به دست سلیمان است، بیشتر از تمام نعمت‌های دنیا ارزش دارد. با یک درخواست محبت‌آمیز، انسان می‌تواند دو جهان را به دست آورد.

برداشت: هرگز نگذار تلخی سلیمان باعث آزار موران شود؛ هر چه که می‌خواهی، از آن دانه‌های شیرین طلب کن.

برداشت: خوشحالی و شوقی که در آن نشانی از غم و اندوه نیست، در جستجوی آن گل زیبا و بیمار از بیمارستان بپرسید.

برداشت: عشق در دل معشوق پنهان می‌شود و ما خبر خوشی از زیبایی‌های او را مانند طوطی، از باغ شکر و شیرینی می‌خواهیم.

برداشت: زمانی که تو بال و پر پرواز نداری که به هدفی برسی، مانند کسی هستی که در پی سلامت است ولی نمی‌تواند به دیوار خواسته‌اش نفوذ کند.

برداشت: خاک، به واسطه‌ی باران و سیل، به دریا رسید و در مسیر عشق، دوستانی بی‌سنگینی و راحتی را جستجو کردند.

برداشت: نمی‌توان از تلاش و اراده به کمکی دست یافت. مراقب باش که وقتی دهن باز می‌کنی، خواسته‌های ناپسند را مطالبه نکن.

برداشت: در دل شب، وقتی همه خواب هستند، می‌توان به سراغ موفقیت و بیداری رفت. تو نیز در این زمان، با چشم بیدار خواهان دستیابی به هدف‌هایت باش.

برداشت: آب حیات همچون پرده‌ای است که زندگی را به تصویر می‌کشد و سیاهی، نمایان‌گر عمر جاودان است. از آن موی زیبا، طلب زندگی و جاودانگی کن.