غزل شمارهٔ ۸۹۵

برداشت: به یک نگاه تو، دل ما که پر از غم و درد است را نجات بده و با نوری که به سوی قبور شهدا می‌فرستی، ما را هدایت کن.

برداشت: زندگی کسانی که در عشق سوخته‌اند، به زودی به پایان می‌رسد. بنابراین، ارزش لحظات وفا را از دست ندهید و به آن توجه کنید.

برداشت: از طرف هواداران، آتش عشق و احساسات ما مثل شعله‌ای خروشان به وجود می‌آید. با نسیمی ملایم، دل دیوانه ما را دریاب و به حال ما رحم کن.

برداشت: زمان شادمانی و خوشحالی از آنچه که به نظر می‌رسد سریع‌تر می‌آید. تا زمانی که گل‌های صبح شکفته شده‌اند، از فضایی که پیرامونت است، بهره‌برداری کن.

برداشت: اگر امکان طواف کعبه برایت فراهم نیست، تلاش کن و دل افرادی را که در جستجوی صفا و آرامش هستند، درک کنی.

برداشت: چشم ظاهری فقط می‌تواند چیزهای محدودی را ببیند، پس باید از تماشای دنیا چشم بپوشی تا بتوانی به عمق همه چیز پی ببری.

برداشت: نیازمندان وطن، از بی‌خودی و ناامیدی در چاه‌های عمیق غم غرق شده‌اند. تا زمانی که نسیم خوشبختی به سرزمین کنعان نرسد، باید به فکر و یاری صبا باشیم.

برداشت: این بیت اشاره دارد به زیبایی و جذابیت خاصی که در یک نگاه وجود دارد. وقتی ابروی کسی خم می‌شود، می‌تواند تأثیر زیادی بر روی دیگران بگذارد و توجه را به خود جلب کند. در واقع، این ابرو به عنوان یک علامت نزدیک به جذابیت و شیطنت توصیف می‌شود و به نوعی می‌گوید که باید از چنین زیبایی‌ها و تحرکاتی آگاه بود و از آنها لذت برد.

برداشت: راست گو بودن چهره‌ی زیبای آن‌ها جلوه‌گری می‌کند، پس لحظه‌ای نفس خود را درست کن و آن سپیده‌دم ملاقات را دریاب.

برداشت: از زهره‌ی زیبا و خوش‌خوابی غافل نباش و از شرم و حیا دوری نکن. به این دلبر و گل زیبا اهمیت بده و او را فراموش نکن.

برداشت: ابر به سرعت از یک طرف به طرف دیگر می‌رود، بنابراین ارزش زیبایی و دقت مژگان دلنشین را درک کن.

برداشت: دیدن آینه مانع پیشروی اسکندر شد. بر آینه سنگ بینداز، تا آب جاودان را دریافت کنی.

برداشت: تا زمانی که زرق و برق و زیبایی ظاهری از بین نرفته، صائب، آن چهره قابل توجه و معنادار را درک کن.