غزل شمارهٔ ۸۹۱

برداشت: شاید در دل شب، نوشیدنی ها بیفزایند و کسانی را که در حال سوختن‌اند، بیشتر از قبل تشنه کنند، حتی در خواب.

برداشت: قبل از آنکه آسمان سرخ شفق را به شب تیره تبدیل کند، خورشید مانند بر افروختن رخسار خود از شراب ناب، می‌درخشد.

برداشت: در بهار، از نوشیدن شراب قرمز غافل نشو، زیرا از هر لاله‌ای که در آتش شکوفا می‌شود، شتاب و سرعت احساس می‌شود.

برداشت: وقتی به جوانی می‌رسی، از فرصت‌ها استفاده کن و تلاشت را برای درک زیبایی‌های دنیا به کار ببر.

برداشت: وقتی به سن جوانی می‌رسی، نمی‌توانی مثل گذشته دوباره جوانی را به دست آوری، پس کوشش کن و از فرصت‌های دوران جوانی بهره‌برداری کن تا بتوانی از زندگی بهره‌مند شوی.

برداشت: هرگز صدای بلبل را بشنو و از نغمه‌های او لذت ببر، زیرا او همواره سیراب و شاداب است. به صدای موسیقی‌های خشک و بی‌احساس نی، چنگ و رباب اعتنا نکن، چرا که آن‌ها نمی‌توانند احساسات واقعی را منتقل کنند.

برداشت: هر چه داری را در این روزهای خوش و سرسبز به می و خوشی اختصاص بده و وقتی که روزهای سخت و سرد می‌رسد، از این دارایی‌ها بهره‌مند شو.

برداشت: تا زمانی که صدای بلبل گوش‌نواز است، به سراغ ساز دیگری نرو. تا وقتی که گل در باغ است، نباید به سراغ صفحات کتاب رفت.

برداشت: با وجود درد و رنجی که لاله (گل) از سوختگی دارد، باز هم از دل سنگ بیرون آمده است. اما تو، ای بی‌خانمان، چرا این‌قدر دلمرده و غمگین هستی؟

برداشت: آواز و شور بلبل هیچ‌گاه پایدار نیست، بنابراین فقط اندکی از این شور و نشاط را به کباب اضافه کن و از آن لذت ببر.

برداشت: آگاهان از حقیقت زندگی، به فریبندگی دنیا دچار نمی‌شوند. مانند بلبلانی که در صبح بهاری، در خواب نمی‌مانند و از زیبایی‌ها غافل نمی‌شوند.

برداشت: بهتر است در این شب‌های سرد دی، خواب را به تأخیر بیندازیم، چرا که در این فصل، خوابیدن برای بیدارانی که در حال آگاهی هستند، ناپسند است.