غزل شمارهٔ ۸۸۹

برداشت: برای بهره‌بردن بهتر از زندگی، باید خودت را از چیزهای بی‌ارزش و ناپایدار دور کنی. مانند حبابی که در آب تشکیل می‌شود و به سرعت می‌شکند، دنیای ظاهری و مادی نیز زودگذر و فانی است. از این رو، به جای وابستگی به این چیزهای فریبنده، به درون خود توجه کن و دنیای واقعی را بشناس.

برداشت: اگرچه تلاش می‌کنیم و به مقصد خود برسیم، ولی شانس ما به گونه‌ای نیست که از خواب خواب‌آلودگی بیدار شود و به ما یاری کند.

برداشت: مسافر عشق تحت تأثیر ملامت‌ها قرار نمی‌گیرد و مانند جوهر آب که از سنگ بیشتر است، ثابت و پایدار می‌ماند.

برداشت: دل بی‌قرار من هیچ‌گونه آرامشی ندارد، وگرنه در دل شب‌ها نفس‌هایی از سراب را حس می‌کند.

برداشت: پیری نمی‌تواند مانع عمر و شتاب زندگی شود، همان‌طور که سایه پل نمی‌تواند حرکت و جریان سیل را متوقف کند.

برداشت: از جمعیت و شلوغی دنیا دوری کن، چرا که مانند صدفی خواهی شد که در زیر آب، مروارید خود را از دست می‌دهد و به ناامیدی و ویرانی دچار می‌شود.

برداشت: خطر از دشمن به آن اندازه نیست که دل شجاع و باارزش می‌تواند در برابر آن مقاومت کند. مانند تیغی که از آتش سوزان به وجود می‌آید و دلی را سیراب می‌کند، یعنی قدرت و استقامت را افزایش می‌دهد.

برداشت: خون دل جهان با دل تشنه عشق چه کار می‌تواند بکند؟ آیا نمی‌تواند اشکال گل، خاک روان را سیراب کند؟

برداشت: از دل پاک و خالص ما، زیبایی خوبان، جلوه‌گری و شور و شوق بیشتری پیدا کرده است. جهان مانند آینه‌ای صاف است که در آن زیبایی‌ها به وضوح دیده می‌شوند.

برداشت: هر کس که تحت تأثیر زیبایی و جذابیت تو قرار گیرد، از آرامش دور می‌شود و زندگی‌اش دچار ناآرامی و آشفتگی می‌شود.

برداشت: مستی زیبایی از خون و رنج ما بیشتر شد و شراب لعل رنگ، چون آتش بر اثر اشک‌های ما کباب می‌شود.

برداشت: سیل خوش شانسی و نعمت، از ریشه و بنیاد من سربرآورده است. خوشا به حال آن خانه‌ای که قادر است از خودش آب بیرون بیاورد.

برداشت: برق نمی‌تواند خار را بهبود بخشد و زیبایی خود را به آن ببخشد. همچنین، شخص زیبا و مغرور به راحتی از مسیر خود منحرف نمی‌شود و به راحتی خود را تحت تأثیر دیگران قرار نمی‌دهد.