غزل شمارهٔ ۸۸۷

برداشت: آیا امشب آن گل زیبا که به تزیین احتیاج ندارد، از خانه خارج شده؟ بوی یاسمنش همچون نور ماهتاب است.

برداشت: از نور ماه، نگاه به مانند خورشید تابناک خیره می‌شود. آیا مگر یک سمت از چهره‌اش امشب پرده‌نشین شده است؟

برداشت: کدام آتشین و پرشور به سمت نور ماه آمد؟ که همچون پروانه در خواب، در نظرها می‌سوزد.

برداشت: نور مهتاب به قدری درخشان است که حتی چراغ روز را کمرنگ می‌کند. امشب، جهان به خاطر تابش این نور مانند دختری خوشحال و سرمست به نظر می‌رسد.

برداشت: در این شعر، شاعر به زیبایی و لطافت یک شب اشاره می‌کند. او با استفاده از تصویر نور ماه و خونی که از گلبرگ‌های رز بیرون می‌زند، حس‌هایی از لطافت و ظرافت را منتقل می‌کند. همچنین، شاعر از ساقی می‌خواهد که می‌نوشیدنی خوشمزه و خاصی را مانند جویبار آب به او بدهد، تا بتواند از شب لذت بیشتری ببرد. این بیان، احساسی از زیبایی و شیرینی زندگی را به تصویر می‌کشد.

برداشت: امشب به خاطر سرکشی و چرخش آسمان، زمین به زیبایی و شکوه مانند ماه شده است و همه جا را با ناز و لطافت پر کرده است.

برداشت: هوا به قدری خوش و شیرین شده که گویی از شادی و خنده، همچون نشانه‌ای از نمک بیهوش شده و این حالتی است که به خاطر نوشیدن شراب امشب به وجود آمده است.

برداشت: آیا می‌شود که آن گل‌ها، خوشبویی و زیبایی خود را در آغوش بگیرند؟ که در شب امشب، بوی گلاب در ذهن‌ها طوفان به پا کرده است.

برداشت: در شب‌هایی که ماه روشن است و به خاطر نوشیدن شراب، حال خوشی به انسان دست می‌دهد، ملامتی ندارد اگر کسی امشب مست و شیدا شود.