غزل شمارهٔ ۸۸۵

برداشت: بی‌قراری‌های آدمی را از آن یکتای بی‌نظیر جستجو کن، چرا که مانند سیل که از دشت غایب می‌شود و به دریا می‌رسد، از نبود او در دوری خود بی‌تاب است.

برداشت: از دست درخواست خود مانند صدف محافظت کن و در برابر انسان‌های خاکی هرچه را که قلبت از عالم بلند می‌خواهد، طلب نکن.

برداشت: دادن دردسر به افرادی که با اراده و تلاش هستند، کار درستی نیست. بهتر است آرزوهای بزرگ و ارزشمند را از آن‌ها یکجا بخواهیم.

برداشت: هیچ قفلی در دنیای امکان وجود ندارد که نتوان آن را با محبت و دل‌گرمی باز کرد. برای حل مشکلات و گشایش گره‌ها به دنبال عشق و احساسات درونی باشید.

برداشت: اگر از خاک به آرامش رسیدی، مردم نیز آرامش پیدا می‌کنند. پس جسم خود را به خاک بسپار و برای دل‌ها آرامش جستجو کن.

برداشت: وقتی چشم بینا می‌شود، چون خضر، هر نشانه‌ای در مسیر را می‌شناسد. پس رهبر بینا چه چیزی را جست‌وجو می‌کند؟ اینجا، نیاز به چشمی روشن و بینا احساس می‌شود.

برداشت: افتخار و حیثیت در مقابل جام شراب، نشانه‌ی روحیه‌ی ناپسند است. اگر می‌خواهی از آن شراب بنوشی، باید با گردنی راست و با شجاعت پیش بروی.

برداشت: دنبال کردن جان بی‌قرار و آشفته‌ای که در محیطی تاریک و ناامید قرار دارد، اشتباه است. همان‌طور که نمی‌توانیم آهوهایی که فراری شده‌اند را از روی رد پایشان، در باد پیدا کنیم، نمی‌توانیم امید و آرامش را از جاهایی که پر از افسردگی و ناامیدی هستند جستجو کنیم.

برداشت: عشق همچون آتش زندگی را تحت تاثیر قرار می‌دهد و باعث می‌شود که عقل از بیان حقایق و دلایل باز بماند. برای درمان این زخم عمیق، باید از دل شیدایی و غم به دنبال آرامش و رهایی بود.

برداشت: اگر تو هم مانند ما خواهان حقیقت و زیبایی هستی، به دنبال آن چیزی بگرد که بی‌نظیر و یکتا است.