غزل شمارهٔ ۸۸۴

برداشت: صبح به سرعت کوتاه می‌گذرد و شب از خوشی خاطراتش به ما می‌رسد. درست مثل اینکه شب مثل قلمی است که باید از خطا و اشتباهاتش مراقب باشیم.

برداشت: هر کس که با صداقت و حقیقت زندگی کند، در صبحگاهان به این حقیقت پی می‌برد و در می‌یابد که شکست‌ها و تاریکی‌های شب، در نهایت به روشنایی و بیداری می‌انجامند.

برداشت: باران رحمت بیشتر در ابرهای سیاه وجود دارد و خاکی که مانند سفال تازه است، بوی خوش ریحان شب را می‌دهد.

برداشت: جوانی زیبا و دلربا در زیر چادر تاریکی پنهان شده است. بی‌ملاحظه و به طور سطحی از کنارش عبور نکنید، زیرا مانند نسیم از میان موهای مشکی و خوشبو در شب می‌گذرد.

برداشت: گردان دور، به سمت عروج و رسیدن به حقایق بلند، با نمایشی زیبا و شگفت‌انگیز در شب، حرکت می‌کند.

برداشت: دانه‌های اشکی که در دامان او ریخته می‌شود، مانند خوشه‌های درخشان پروین، برای کشاورز در شب مانند مروارید ارزشمند خواهد بود.

برداشت: روش او این نیست که مانند صبح، عاصیان را افشا کند، بلکه شب آنها را در خود پنهان می‌کند.

برداشت: پرده‌ای که مانع از دیدن واقعیات می‌شود، به خواب آلودگی تو برمی‌گردد. در حالی که خوانی از نعمت‌ها و زیبایی‌ها در زمان شب به وفور وجود دارد.

برداشت: مثل سکندر، جهانی از انسان‌ها در این تاریکی سرگردان هستند تا چه کسی را با چشمه حیات شب سیراب کند.

برداشت: غافلان در خواب غفلت هستند و از واقعیت‌ها بی‌خبرند، اما اهل دل، که بیدار و درک کننده هستند، در لباس پاک و مقدسی چون جامه کعبه در شب شاداب و زیبا قرار دارند.

برداشت: در عمق این زنگار، آینه‌ای نهفته است که تصویری از زیبایی را نشان می‌دهد. اما کسانی که تنها به ظواهر نگاه می‌کنند، قادر به دیدن این زیبایی پنهان شب نیستند.

برداشت: چگونه می‌توانم از تماشای چهره ماهش چشم بردارم، در حالی که آسمان شب با هزاران ستاره روشنا دارد و حیران است؟

برداشت: در پیش نظر هر کسی، دل صائب روشن است و به دستور عشق و محبت، همه دیوان شب به عنوان نشانه‌ای از رحمت خداوند نمایان می‌شود.