غزل شمارهٔ ۸۷۵

برداشت: در شب پیوند و نزدیکی تو، قلبم چون آفتاب می‌لرزد و نگران است که مبادا از جایی ناخوشایند، آفتاب به سمت ما نزدیک شود.

برداشت: هر کسی را بر اساس تلاش و تلاشش توفیق و موفقیتی اختصاص داده‌اند. حتی افراد دیوانه نیز در دشت هامون تحت نور آفتاب دارای ارزشی هستند.

برداشت: در هیچ نقطه‌ای از جهان، وجود یار خالی نیست. هر چیزی که وجود دارد، در واقع، پیامی از نور و روشنایی است.

برداشت: در دل من زخمی از هلال ابروی تو برگرفته شده است که به همین دلیل هر غروب، خورشید در خون شفق می‌نشیند.

برداشت: از چهره‌ای که زیباست، آینه خوش شانسی نشان می‌دهد. درون خانه‌اش ماه به معنای زیبایی و درخشش نیازی به نور خورشید ندارد و بیرون از خانه، آفتاب همیشه تابان است.

برداشت: بهتر است که آسمان، چهره‌ بی‌حالت خود را ترک کند، زیرا زیبایی زردرنگ از روی گل‌های سرخ آفتاب می‌آید.