غزل شمارهٔ ۸۶۵

برداشت: پیری به قدری در وجودم اثر گذاشته که خواب من، بیداری و بیداریم به حالتی خواب مانند تبدیل شده است.

برداشت: در تمامی وجود من حتی یک ذره هم بی‌درد نیست و هیچ جایی از بدنم بدون پیچ و تاب نیست.

برداشت: از جالبی‌ها و زیبایی‌هایی که در دل من جمع شده بود، تنها یک چیز باقی مانده که آن هم یاد روزهای جوانی‌ام است.

برداشت: از تیرگی و کشمکش‌های زندگی، قامت من به شکلی خمیده و مانند کمان درآمد. زمانی که عمرم به پایان رسید، از دستم خارج شد، مانند تیر شهابی که به سرعت می‌گذرد.

برداشت: گوشی که نمی‌شنود، چشمی که نمی‌بیند و زبانی که نمی‌تواند صحبت کند، این صدف‌ها که پر از مروارید هستند ناشی از بی‌فکری و توهمات بی‌اساس هستند.

برداشت: با وجود تمام تلاش‌ها و حرکت‌ها، انسان احساس می‌کند که انرژی و قابلیت‌هایش به پایان رسیده و مانند برگ‌های خشک پاییزی که می‌افتند، قدرت پیش‌رفت و حرکتش کاهش یافته است.

برداشت: موهای سفید به شکل بال و پر در آمده‌اند و پیکر فرسوده و کهنه به هم ریخته است. این زمین خشک و بی‌حاصل در حال تبدیل شدن به چیزی ناپایدار و فریبنده مانند موج سراب است.

برداشت: دندان‌ها از هم پاشیده‌اند و ورق‌های قلبم به شدت در حال از بین رفتن هستند، مثل کتابی که بی‌نظم و بدون ترتیب شده است.

برداشت: صبح پیری وجود ندارد اگر روز قیامت فرا برسد؛ پس دلیل آن چیست که در برابر چشمان من، با عینکی که حساب و کتاب زندگی را نشان می‌دهد، چیزی نمایان نیست؟

برداشت: عمر انسان مانند باد سریع و بی‌وقفه می‌گذرد و نمی‌توان آن را متوقف کرد. چه فایده‌ای دارد که مانند شخصی که می‌خواهد موهای خود را رنگ کند، به ظاهر خود بپردازیم، در حالی‌که زمان به سرعت در حال گذر است؟