غزل شمارهٔ ۸۵۵

برداشت: از دل خونین من گل‌های لاله در زمین روییده است، که این نشان‌دهنده‌ی درد و رنج من است. شکستگی‌های دل من موجب خرابی و آسیب به آسمان‌ها شده است.

برداشت: اگر به باغ قدم بگذاری، خواهی دید که لاله‌ها و گل‌ها از شوق و عشق، بر سر هر قطره‌ی شبنم اشک می‌ریزند، چون تو با چهره‌ی عرق کرده‌ات آنجا حضور داری.

برداشت: وقتی لب ساغر به دندان او رسید، دیگر نیازی به آن سلسله تاک نبود و به اوج بلندی رسید.

برداشت: دشمنی که بر دل تسلط دارد، مانند سایه‌ای بر روی آینه است و با خون غم و درد، زندگی و روح زلال را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن یک صحنه عاشقانه و دردناک می‌پردازد. سخن از کسی است که به دلیل عشق و احساسات شدیدش، با حالتی خونی و رنج‌کشیده در برابر خورشید قرار گرفته و به نوعی می‌توان احساسات عمیق و غمگینی که در دلش دارد را احساس کرد. در واقع، به دلایلی چون عشق یا رنج، او همچون حلقه‌ای در آتش کلمات و احساسات خود در مقابل نور و درخشش زندگی می‌سوزد.

برداشت: زیبایی که به خدا نسبت داده شده، مقام و معنایی دیگر دارد. چه نشه‌ای از شراب می‌تواند به روحی شاداب و سرزنده ببخشد؟

برداشت: هر کدام از خانه‌ها و مکان‌ها به اندازه وسعت خود، دیدگاه و درکی دارند. قلب و دل انسان نیز همانند یک روزنه، به درک و فهم عظمت جهان و آسمان‌ها می‌پردازد.

برداشت: من کیستم و چه کسی هستم که احساسات سرشارم همچون اشتیاقی سوزان بر دل من اثر بگذارد و آن را به شور و شوقی عمیق تبدیل کند.

برداشت: هر که این غزل زیبا و پاک را از صائب شنیده باشد، نمی‌تواند ارزش گرانبهای عشق و زیبایی را به چیزهای بی‌اهمیتی مانند مهره گل تشبیه کند.