غزل شمارهٔ ۸۵۴

برداشت: غم سوزان عذاران به اندازه‌ای ما را تحت تأثیر قرار نداد که از خاک برکشاند و ما را به بهشت برساند.

برداشت: اگر حسن نیاز ما را برآورده نکرد، پس چرا ما را به دو دست نازک و زیبا آفریدند؟

برداشت: در این بیت، شاعر به بیان احساس ناامیدی و غم خود می‌پردازد. او اشاره می‌کند که با وجود اینکه چیزی برای امیدواری باقی نمانده و تلاش‌هایش به باد رفته، دلیل این بی‌ثمر بودن و کشتن آرزوهایش را نمی‌فهمد. این حس ناتوانی و یأس به خوبی در تضاد با آرزوها و امیدهای او نمایان است.

برداشت: فلک که به کار دسته گل یا گوهر اهمیت نمی‌دهد، چرا این همه به سرنوشت ما با دقت می‌پردازد؟

برداشت: چشم‌های ما آن‌قدر از غم عشق پر شده که حتی با وجود بهشت، به یاد نعمت‌های خود نیستیم.

برداشت: به چه چیزی می‌توانیم دل خود را از غفلت رها کنیم وقتی که نقش و اثر وجود ما به وسیله قدرت الهی بر روی زمین ثبت شده است؟

برداشت: در آن زمان که ما با فروتنی و خاکساری به پای خم می‌رسیم، دل ما آرامش خواهد یافت، مانند حرکتی که از زمین شروع می‌شود و به سمت بالا می‌رود.

برداشت: تو از کودکی به بازی در خاک پرداخته‌ای و نمی‌دانی که بین حرم و معبد، نگاه بینا و حقیقت‌جو ما را درک نمی‌کند.

برداشت: از درختی که میوه ندارد، چه مشکلاتی پیش آمد؟ زیرا سرنوشت ما را با اره قطع کردند.

برداشت: به خاطرِ غرور انسانیت خوشحالیم که بهشت ما را شکار خود نمی‌کند و نعمت‌هایش را به راحتی به ما نمی‌دهد.