غزل شمارهٔ ۸۵۳

برداشت: ای حسن، تو همچون برقی هستی که خانه‌ها را روشن می‌کند و عشق تو، دلیلی است برای آسمان‌ها.

برداشت: عشق تو مانند گالری زیبایی است که دل را به تصویر می‌کشد و آرزوی تو سرنوشت زندگی‌ها را رقم می‌زند.

برداشت: بلبلان وقتی زیبایی چهره تو را وصف می‌کنند، از اشتیاق و شوقشان به گریه می‌افتند و اشکشان مثل خون از زبانشان می‌ریزد.

برداشت: به خاطر زیبایی و طراوت تو، مانند دسته گلی به درخت سرو بلند، آشیانه‌هایی شکل گرفته است.

برداشت: به خاطر شرم و حیا رنگت که مانند گل لاله است، باغ‌ها پر از شبنم شده‌اند.

برداشت: چون چهره‌ات در برابر من است، زیبایی و زیبایی کلام تو مانند غنچه‌ای که چرخیده و بسته است، جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: در دنیا، اگر کسی در جایی به در بسته برخورد کند، ممکن است با تلاش و جلب توجه، راهی پیدا کند. افرادی که قادر به بیان کلامی نیستند، با استفاده از رفتار و کنش‌های خود می‌توانند پیام خود را منتقل کنند و در واقع زبان آن‌ها، عمل آن‌هاست.

برداشت: از آن قامت چون تیر کمان شده و مانند مار به خود پیچیده.

برداشت: چون قفس تنگی باعث شده که شیر مانند پلنگ رفتار کند و در نتیجه، نیستان‌ها (جنگل‌ها یا زیستگاه‌های طبیعی) تحت تأثیر قرار گرفته‌اند.

برداشت: زمانی که دانه‌های تسبیح در هم پیچیده و گره می‌خورند، انسان به خاطر شرم و خجالت از این وضعیت، خود را از میان آن‌ها دور می‌کند.

برداشت: با وجود فاصله و جدایی، عشق و آرزوهای باارزش هرگز از ذهن و دل انسان پاک نمی‌شوند و همچنان در زندگی تاثیرگذار هستند.