غزل شمارهٔ ۸۵۰

برداشت: عطر موهای خوش‌بوی او به قدری جذاب است که سخن‌گوی خوش‌صدای طوطی را هم به سکوت وا می‌دارد.

برداشت: کجا می‌توانم یک فاخته پیدا کنم که روی لبانم بوسه‌ای بزند؟ من از سرو قد بلند خواسته‌ام که شیشه‌ای با رنگ سبز را بیان کند.

برداشت: من پرنده‌ای هستم که از چمنزدن فرار کرده و زخمی شدم. وقتی که به آشیانه‌ام بازنگردم، چگونه می‌توانم حلقه‌های چشم دامی را که در انتظارم است، به بهشت تقدیم کنم؟

برداشت: زیر پای درخت سرو، می‌نوشی که با قد بلندی قیافه‌ای زیبا دارد. ساقی، نوشیدنی سرخ رنگی را به تو می‌دهد که بسیار خوش‌چشم و دلپذیر است.

برداشت: اگر تیغی دو لبه به چشمان روشندل من آسیب بزند، آتش وجود من دلیلی برای انتقام‌گیری نخواهد داشت.

برداشت: به دل شکسته و بدبخت رحم کن و برای او تاسف بخور، و موهای سیاه و زیبا را از چهره‌ات دور کن.