غزل شمارهٔ ۸۴۸

برداشت: به احترام و ادب مهمانی را بپذیر و جام خوشبختی را از دست کسانی که صلاحیت ندارند، نده.

برداشت: در دشت آرزوها، نگذار اسب سرکش کامیابی بدون مهار باشد.

برداشت: به امید زندگی باعزت و پرشور خود ادامه بده، زیرا شب‌های تاریک و سخت هم به پایان خواهد رسید.

برداشت: دروغ و شوخی در نظر مردم، باعث می‌شود تا منزلت و وقار سلطنت کاهش یابد.

برداشت: با نبوغ و درایتی که دارد، آرامش و حکمت را به وجود می‌آورد تا قدرت و اقتدار را به حدی سالم و پایدار برساند.

برداشت: دست بخشندگی به مانند خورشیدی درخشان، در قصر بلند مرتبه‌ای که نشانه‌ای از قدرت و نعمت است، گشوده شده است.

برداشت: تنها با دقت و هوشیاری می‌توان دوام و ماندگاری قدرت را حفظ کرد.

برداشت: جوی شیرینی است که نرمی آن مانند کرم است و فضای بهشتی را به تصویر می‌کشد. این مکان به‌رودخانه‌ای خوشمزه و لطیف تشبیه شده که نماد خوشبختی و آرامش در زندگی است.

برداشت: مد انعام به عنوان رشته‌ای که به هم پیوند می‌دهد، اساس و بنیاد نظم و ترتیب دولت را شکل می‌دهد.

برداشت: باد غرور، سر و وضع نظام حکومت را به هم می‌زند و به هم می‌ریزد.

برداشت: شهسواران برای نگهداری از زمام امور کشور با دستانی پر از دعا و امید تلاش می‌کنند.

برداشت: در کنار مشکلات و معضلات، بعضی افراد از نعمت‌های زندگی و مقام‌های اجتماعی خود به سادگی نمی‌گذرند و سعی می‌کنند در سختی‌ها نیز شایستگی و عظمت خود را حفظ کنند.

برداشت: برای رسیدن به قله‌های موفقیت و مقام‌های بلند باید تلاش و همت خود را افزایش دهی و قدم‌های محکم‌تری بردارید.

برداشت: صبح قیامت، باده‌نوشان را بیدار نمی‌کند، یعنی در آن لحظه حساس، کسانی که در لذت و خوشی غرق شده‌اند، از حالت غفلت خارج نمی‌شوند و از شگون و برکت زندگی بهره‌مند نمی‌گردند.

برداشت: اهل علم و اندیشه به فکر و اندیشه‌های عمیق خود، نام و یاد قدرت و حکومت را زنده و پایدار نگه می‌دارند.