غزل شمارهٔ ۸۴۶

برداشت: یک نور صاف و روشن از وجود ماست و دل ساده و بدون پیچیدگی انسانی است که از نوشته‌های ما برمی‌خیزد.

برداشت: ما نیازی به درخواست و دعا نداریم، چون مثل صبح که نور خورشید را دارد، از وجود ما مهر و محبت ساطع می‌شود.

برداشت: حتی در روز قیامت نیز، آتش دانای ما که در دل سپند و شعله قرار گرفته، از جای خود حرکت نخواهد کرد.

برداشت: من از اندیشه‌های آشفته و پریشان شگفت‌زده‌ام که چطور می‌توانند به نظم و ترتیب دفتر ما سامان بدهند.

برداشت: مانند آئینه‌ای هستیم که تنها به تماشای ظاهر خشک و بی‌روح می‌پردازد و از دیدن زیبایی‌های تازه و چشمان اشک‌بار ما بی‌خبر است.

برداشت: جواهر خوب و ناب روح انسان را شکستند، مانند فولادی که در درون تخم یک پرنده وجود دارد.

برداشت: کجا می‌توان یافت که دریا از جوش و تلاطم به آرامش برسد و ما نیز از خامی خارج شویم و به بلوغ برسیم؟

برداشت: در این دریا پرهیجان، مانند گوهر باارزش، داشتن لنگر برای ما کافی است.

برداشت: بسیاری از انسان‌ها به خاطر شرایط ناپایدار و بی‌ثباتی زندگی، جان خود را از دست داده‌اند. این وضعیت به‌گونه‌ای است که مانند حبابی که برمی‌خیزد و به سرعت می‌ترکد، مدت زمان زیادی دوام نمی‌آورد.