غزل شمارهٔ ۸۴۴

برداشت: بار خود را بر دوش توکل قرار نده، بلکه تلاش کن تا به بزرگ‌منشی و کمک‌گذاری به دیگران بپردازی.

برداشت: اگر به مشکلات و نگرانی‌های طولانی خود فکر می‌کنی، بهتر است آن‌ها را به دعا و یاد خدا تبدیل کنی.

برداشت: لبان خود را از مهر و محبت خالی مگذار و سکوت نکن، که این کار باعث می‌شود زیبایی و سرزندگی دلتنگی‌ات خراب شود.

برداشت: به خودت سختی نده و از دیگران درخواست کمک نکن. افرادی که در دشواری هستند، باید بار خود را به دوش بکشند و تنها به خودشان اتکا کنند.

برداشت: در اینجا، از تو می‌خواهند که به فکر کارها و اعمال خود باشی و با آرامش خاطر به آن‌ها رسیدگی کنی. نباید به روز جزا و نتیجه کارهایت بی‌توجه باشی و باید مسئولیت آنها را به عهده بگیری.

برداشت: از روزی که به دست می‌آوری، کارهای خود را اصلاح کن تا از بروز شرم و ننگ دور باشی.

برداشت: تواضع و فروتنی، مانند یک پایه محکم، از جسم انسان حمایت می‌کند؛ بنابراین برای حفظ دیوار وجود خود، باید به حقارت و فروتنی توجه کنیم.

برداشت: به فردی که در مسیر زندگی معنوی و اخلاقی گام برمی‌دارد، باید چیزهایی برای سفر به دنیای دیگری به همراه داشته باشد تا بدون دردسر و زحمت، به مقصد خود برسد.

برداشت: تو به وسیله سختی‌ها و چالش‌ها تجربه کسب کرده‌ای و حالا می‌توانی با آرامش بیشتری به بیان احساسات و نظراتت بپردازی.

برداشت: تو در آن روز به سخنان کسانی که در حال حاضر در موقعیت‌های مختلف هستند توجه کن و با عمل و رفتار خود همانند گفتار آنها رفتار کن.