غزل شمارهٔ ۸۴۳

برداشت: ای دفتر زیبایی، تو سرشار از نشانه‌ها و ویژگی‌های ظاهری و باطنی هستی که در قالبی مختصر و جمع و جور مخفی شده‌اند.

برداشت: خشم تو مثل آتش سوزاننده است، اما در عین حال لطف تو مثل آینه‌ای است که از زیبایی‌ها و خوبی‌ها حکایت می‌کند. تو هم منبع شکست‌ها هستی و هم سبب موفقیت‌ها.

برداشت: اگر ما معذرت خواهی تو را نادیده بگیریم و خطاهای خود را پنهان کنیم، آیا این مسأله باعث می‌شود که از زشتی‌های چهره‌ها پرده‌برداری نشود؟

برداشت: اگر این پروانه بال و پرش ناقص شود، ایرادی ندارد؛ زیرا آن شمع، به خاطر شعله‌های زیبای خود، او را سر و سامان می‌دهد.

برداشت: با تفکر و اندیشه در مسیری قدم زدم و به عمق تنهایی خود پی بردم. دامنم پر از خارهای استدلال‌ها و دلایل شده است که مرا آزار می‌دهند.

برداشت: هر شب ستاره‌ها بخشی از روزی ما را کم می‌کنند و هر روز این سوراخ‌های غربال تنگ‌تر می‌شود.

برداشت: من در شیوه‌های خودم گیج و سردرگم هستم و در کارهایم درمانده‌ام. در هر لحظه نیتی دارم که مانند قرعه‌کشی‌های فال‌گیرها نامشخص و ناگهانی است.

برداشت: با وجود اینکه به سمت ناامیدی می‌روم، او با زلفش به من امید می‌دهد و می‌توانم آرزوهایم را در دست بگیرم.