غزل شمارهٔ ۸۴۰

برداشت: از شدت عشق، زندگی با استحکام به وجود می‌آید و جان‌ها مانند شیره، تحت تأثیر عقل آماده سفر می‌شوند.

برداشت: چرا من که به عشق تو پیر و سفید شدم، هنوز جوان نباشم؟ زیرا قامت تو که مانند تیر شفاف و راست است، باعث شده کمان‌ها خم شوند.

برداشت: به دیگران که از خوبی‌ها و سادگی انسان‌ها سوءاستفاده کرده و به آنها آسیب می‌زنند، کمکی نکن. چرا که از نزدیک شدن به افراد ناباب و بدذات، دلیلی برای سیاه شدن چهره‌ات وجود دارد و داستان‌های غم‌انگیز در پی خواهد داشت.

برداشت: دل افسرده از غم عشق بی‌خبر است و در این سردی و بی‌حالی، هیچ کاری برای به دست آوردن نان و معیشت نمی‌کند.

برداشت: آن گروه به خوبی می‌دانستند که باید از خودگذشتگی کنند، مانند موج‌هایی که عنان خود را به دریا سپرده‌اند.

برداشت: هرگز از لبان خود سخنی به حالت سکوت برنیاور، زیرا که کلام و زبان می‌تواند جراحت‌های زیادی به مردم بزند و درد و رنج ایجاد کند.

برداشت: در این بیت به آزادی و استقلال انسان اشاره می‌شود. به نوعی، در برابر مشکلات و سختی‌های زمانه، انسان باید همچون سرو مقاوم و استوار باقی بماند و از ناامیدی یا تردید خزان‌ها تأثیر نپذیرد. روح آزادگی و سربلندی باید در دل انسان زنده باشد و او را از آسیب‌های زمان محافظت کند.

برداشت: اگر رفتار مردم تنگ‌نظر باشد، سبک‌ها و راحتی‌ها گران و دشوار می‌شود. اما اگر خلق و خو خوب و نیکو باشد، حتی چیزهای گران نیز به راحتی قابل تحمل خواهند بود.

برداشت: عجب است که زمانه چگونه می‌تواند چیزهایی را که در ذهن تو به‌درستی شکل گرفته‌، فراموش کند و آن را از یاد ببرد، در حالی که همه‌جا صحبت از آن است.