غزل شمارهٔ ۸۳۸

برداشت: این بیت به این معناست که اگر ما خود به طور طبیعی و بدون هیچ گونه نیازی به تحریک خارجی قادر به حرکت و پیشرفت هستیم، پس از چه نیازی به عوامل و نیروهای خارجی داریم؟ مانند ریگ‌هایی که خود به خاطر امواج حرکت می‌کنند، پس وقتی از کنترل خود خارج شده‌اند، نیازی به کسی برای راندنشان ندارند.

برداشت: دل من از ترس فصل خزان می‌تپد، اما خوش به حال گلی زیبا که در بهار دوباره به شکوفایی می‌رسد و فصل خزان را فراموش می‌کند.

برداشت: اگر دچار غفلت و بی‌توجهی شده‌ای، بهترین راهکار این است که با ندامت و پشیمانی اشک بریزی، چرا که این اشک می‌تواند حتی یک لحظه خواب سنگین و بی‌خبری تو را به هم بزند و بیدارت کند.

برداشت: کشتی کسی که به دریا رفته و سرنوشتش را به امواج سپرده، از انتقادها و بی‌راهایی‌ها در امان است.

برداشت: ستمگران هرگز با سختی و زجر نرم و ملایم نمی‌شوند، چرا که دل‌ها مانند کمان که از فشار و تیراندازی نرم نمی‌شود، در چله نشینی و دوری از آرامش به حالتی سخت و مقاوم درمی‌آیند.

برداشت: کدام نوشندگان زیبا با قدی همچون شمشاد به باغ آمدند که طوفان درختان را برافراشت و سروی را در آغوش گرفت؟

برداشت: جذابیت و زیبایی تو چنان تأثیر عمیقی بر دنیا گذاشته است که مانند شیر و شکر، ماه و کتان هم با هم ترکیب شده‌اند و در نتیجه‌ی آن، چیزی شگفت‌انگیز و دلپذیر به وجود آمده است.

برداشت: موهای او به قدری بلند است که تا کمرش می‌رسد و به خاطر این بلندی و پیچ و تابش، می‌توانیم موهای وسط سر را از هم تشخیص دهیم.

برداشت: اگرچه اشاره کردن با دست می‌تواند به برقراری ارتباط کمک کند، اما نمی‌توان همه چیز را فقط با اشاره بیان کرد و نیاز به بیان کلامی وجود دارد.

برداشت: هر نعمتی که داری، آن را به‌خوبی بشناس و قدر آن را بدان. با زبان بی‌مهری و کفران نعمت، شکر خدا را نکن و از نعمت‌هایت به‌درستی یاد کن.

برداشت: کسی که به رضایت و خشنودی رسیده است، مانند صائب با دل شاد به راحتی از دنیای فانی عبور می‌کند.