غزل شمارهٔ ۸۳۴

برداشت: ترس مردم از خودشان باعث شده که ارتباطی با یکدیگر نداشته باشند، در حالی که این درخت پربار نیاز به هیچ چیزی ندارد.

برداشت: دل شکسته‌ای که با عشق، مسیری را پیموده است، می‌داند چگونه در دریای پرخطر زندگی، مانند کشتی نوح، حرکت کند و از موانع عبور کند.

برداشت: اگر معلم با ضربه‌ای به دل شاگردی بزند، علم و آگاهی او بیشتر می‌شود. همچنین، مهارت و اعتبار او در زمینه‌هایی که به سکه‌های نقره و طلا مربوط می‌شود، افزایش پیدا می‌کند.

برداشت: وقتی دل به محبوبش برسد، دیگر از بدن بیزار می‌شود و مانند پروانه‌ای که به سمت شمع می‌راند، تمام وجودش را به سوی معشوق می‌گشاید.

برداشت: فراق و جدایی برای دل آسان و خوشایند می‌شود وقتی که امید وصل و دیدار در دل باشد؛ مانند اینکه آب دریا برای کسی که به دنبال مروارید است، شیرین و دلپذیر است.

برداشت: اگر طوطی در چاشنی شکر نداشت، از گفتگوی شیرین دل و زیبایی‌های دنیا چیزی نمی‌برد.

برداشت: جان تو در جایی محدود نمی‌شود و روح تو به آسمان‌ها تعلق دارد. تا کی می‌خواهی به ساخت و ساز این بدن کوچک و بی‌ارزش بپردازی؟

برداشت: عشق و بازی به انسان کمک می‌کند تا به تواضع و خاکساری دست یابد. این تواضع نتیجه‌ی آگاهی و پختگی شخص است و در نهایت می‌وهری است که به دست می‌آید.

برداشت: چند بار می‌توان برای خورشید احترام قائل شد؟ زیرا عشق به ماه همواره تحت تأثیر تیرگی‌ها و مشکلات است.