غزل شمارهٔ ۸۳۳

برداشت: از غم و اندوهی که روزها برایت می‌آورند، در شب‌های تار خود بهره ببر و به زندگی‌ات نگاهی دوباره بینداز. روز و شب زندگی‌ات را با هم مقایسه کن و به هر دو جنبه آن توجه کن.

برداشت: در دنیای دل خود، اجازه نده که تمایلات و آرزوها به طور کامل بر تو تسلط پیدا کنند. کنترل احساسات خود را از دست نده و نگذار که مشکلات و حواشی زندگی تو را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: هرگز از ارزش این گوهر باخبر نخواهی شد، مگر اینکه برای رسیدن به آن، سختی و تلاش کنی. فقط در این صورت است که می‌توانی آن را به دست آوری و از آن لذت ببری.

برداشت: محبت و نگرانی عزیزان همانند برق، لحظه‌ای و زودگذر است. بنابراین، از درد و سوز دل خود، باید یاد و خاطره عزیزان را مانند شعله‌ای در مزار خود برافروخت و حفظ کرد.

برداشت: بیکار بودن و تکیه بر خداوند به تنهایی کافی نیست و نباید بار خود را بر دوش دیگران بگذاری. مراقب باش که به دیگران زحمت نرسانی.

برداشت: عناصر طبیعی مانند آب، هوا و آتش متوجه شدند و شناخته شدند، اما تو همچنان در بی خبری و از مسیر درست زندگی‌ات بی‌خبر هستی.

برداشت: همواره مانند آتش در دل، احساسی سرشار و درخشان وجود دارد و هیچ‌کس نتوانسته این احساس را از دل خود بیرون بیاورد.

برداشت: اگر می‌خواهی آسمان‌ها بر تو سایه نیندازند و در آغوش بگیرند، باید در ابتدا مرز خود را با خاک و زمین مشخص کنی.

برداشت: از چشمان زیبای تو شرم دار، صائب، که حتی از هر شراب تلخی نباید خمار خود را بشکنی.