غزل شمارهٔ ۸۲۲

برداشت: سخن ما از دل پرخون و دردناک ما برمی‌آید و مانند رنگ برگ‌های پاییزی است. ستاره «سهیل» نشانه‌ای از خوشبختی و نعمت است که از سمت یمن می‌آید.

برداشت: انسان‌هایی که دل‌هایشان پر از عشق و محبت باشد، به نور خورشید و ماه نیازی ندارند. روشنایی دل‌های آن‌ها خود به تنهایی کافیست.

برداشت: از گفتگوی ما می‌توان بهره‌مند شد، زیرا شب قدر، دل شکسته‌ ما را در آغوش زلف خود گرفته است.

برداشت: ما مانند ماهی‌ای هستیم که دهانش بسته است و همه‌چیز ما در وجودمان نهفته است. اگرچه در ظاهر به نظر می‌رسد که زبانی نداریم، اما در واقع در دل ما سخن‌ها و احساسی زیاد وجود دارد.

برداشت: بی‌ارزشی ما به خاطر باارزشی ماست، زیرا این دنیا و زندگی پست، ارزش ما را نمی‌داند.

برداشت: هرچند که نگاه جهان به ما ارزش و مروت را نمی‌شناسد، اما در دورانی که بی‌سرپرست و یتیم هستیم، خود ما همچنان ارزشمندیم و هویت‌مان را حفظ خواهیم کرد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که ما از قید و بندهای دنیوی رها شده‌ایم. ما در این دنیای پر از مشکلات و پیچیدگی‌ها به سبک و轻ی حرکت می‌کنیم، و بدن ما مانند یک حباب، بی‌وزن و آزاد است.

برداشت: ما در این جمع دوستانه eloquence را با طرز بیان دلنشین خود به نمایش می‌گذاریم، درست مانند طوطی‌ای که روی درختان باغ در پرواز است.

برداشت: ما در زندگی به قدری با تلخی‌ها مواجه شده‌ایم که دیگر طعم تلخی مرگ برای ما خالی از اثر شده است.

برداشت: اگرچه ممکن است در دنیای پر از زیبایی‌ها و جذابیت‌ها غرق شوی، اما هیچگاه فراموش نکن که این کلمات نازک و لطیف ما نیز می‌توانند احساسی عمیق و معنی‌دار را منتقل کنند.