غزل شمارهٔ ۸۱۹

برداشت: دل ما همچون حبابی در دریا است و از خانه به دوشان پر از شراب و شادی است.

برداشت: دل ما مانند برگ‌های خزان در حالتی است که به خاطر وزش نسیم، در هم ریخته و ناپایدار است. این حالت حاکی از عدم استحکام و وضعیت ناپایدار احساسات ماست.

برداشت: ما در چهره‌مان رازهای دو دنیا را آشکارتر از آب نشان می‌دهیم و دل‌مان از همه چیز صافی و روشن‌تر است.

برداشت: حرکت مهد کودک باعث خواب آلودگی بچه‌ها شده و دل ما هم به خاطر چرخش آسمان‌ها در خواب است.

برداشت: وقتی که مشکل یا چالشی پیش می‌آید، قلب ما هرچند که در حالت پنهان باشد، به مانند شمشیری برهنه آشکار می‌شود.

برداشت: این جا که من هستم، ارزش دل هر دو عالم به حساب می‌آید، اما جایی که تو هستی، ارزش دل ما به چه می‌ارزد؟

برداشت: اگر چه در هر چمن و گلستانی روحیه‌ای وجود دارد، اما صدای تو باعث می‌شود دل ما بسوزد و مانند کباب گردد.