غزل شمارهٔ ۸۱۴

برداشت: دل سرگشته نه به کفر آگاه است و نه به دین، و از اثرات راست و چپ چیزی نمی‌داند.

برداشت: هرچند که پوشش تو مانع از بیان خواسته‌ها و تمایلات است، مراقب باش که از رویت نپرهیزی و ابروهای خود را نغنک نزن.

برداشت: چشم تو به دل اجازه نمی‌دهد نگاهی بیندازد؛ زیرا این شکار، از دست صیاد در کمین است.

برداشت: هرگاه لب‌های زیبا و دلنشین تو به سخن آید، آن‌چنان تأثیر می‌گذارد که حتی گوهرهای زمین در آب غوطه‌ور می‌شوند.

برداشت: در آخر، چه کسی به تو گفته است که می‌توانی از ویرانه‌ها خانه‌ای بسازی و آن را آباد کنی؟

برداشت: عشق با آرامش و سکون وجود دارد، و عاشق به خاطر بی‌تابی‌اش نگران زلزله و ناامنی عشق نیست. در چنین شرایطی، اهمیت مشکلات دنیا و چرخ روزگار برای او کم‌رنگ است.

برداشت: نگذار چشمان هوس‌های خامی به زیبایی تو خیره شوند، زیرا این زیبایی مانند ابری است که بر روی ریگ‌های روان، آب نگین را می‌پوشاند.

برداشت: می‌ترسم از آن چشم سیاه و مست که در نهایت باعث خواهد شد شخصی مثل صائب، که در عزلت و آرامش نشسته، تحت تأثیر قرار گرفته و از مسیر خود منحرف شود.