غزل شمارهٔ ۸۱۱

برداشت: ما آگاه به احساسات و روحیات انسان‌ها هستیم و مانند آینه‌ای عمل می‌کنیم که رازها و اسرار جهان را نشان می‌دهد.

برداشت: رازهای دو دنیا بر ما آشکار و مخفی است؛ همچون آینه‌ای که می‌تواند هم نمایانگر چیزی باشد و هم پنهان‌کننده. ما جهان را به این طریق می‌شناسیم.

برداشت: در زمان سکوت، رازهای نهفته مانند جواهر در کنار هم قرار می‌گیرند، اما زمانی که صحبت می‌کنیم، زبان ما مانند تیغی برنده است که می‌تواند به آسیب رساندن یا حقیقت را آشکار کردن منجر شود. بنابراین در هنگام بیان سخن، باید مراقب باشیم که کلام‌مان چه تأثیری بر دنیا دارد.

برداشت: دل پر از عشق و هیجان، بهاری که بر خاکی بی‌روح و رنگ خزان می‌تابد، به دنیا نشان می‌دهد.

برداشت: جگرهایمان از شراب قدیمی تازه شده است، ما پیر هستیم اما شانس و بختی جوان داریم که جهان را در دست داریم.

برداشت: در گفت‌وگوی ما، مانند مرواریدی از دل صدف، زیبایی و ارزش می‌آفریند و در نتیجه، بر جهان اثر می‌گذاریم.

برداشت: آنها به دیوانگی ما نگاهی دارند و ما مانند غزالانی هستیم که در جمع افرادی با دانش و آگاهی حضور داریم. دنیا را با نگاه خود می‌بینیم.

برداشت: از صداقت و نیک‌نیتی من، چنان است که عصای دوران پیر، به خاطر قامت راست و استوار من، خم شده است.

برداشت: بی‌خبری و بیهوشی ما باعث می‌شود که دیگران از زندگی و لذت‌های خود بیشتر بهره‌مند شوند. در حالی که ما در خواب عمیق و سنگینی به سر می‌بریم، به اندازه یک وزنه سنگین، مسئولیت‌ها و بار سنگینی بر دوش جهان داریم.

برداشت: ما در مسیری هستیم که صدای جرس و طنین آن به گوش نمی‌رسد و همچنان به حرکت خود ادامه می‌دهیم. در اینجا به مانند قافله‌ای از ریگ روان می‌باشیم که در دنیای وسیع حرکت می‌کنیم.

برداشت: در آینه، حقیقت دو جهان به وضوح دیده می‌شود، هرچند که ما از حیرت و شگفتی پر هستیم و نمی‌توانیم آن را درک کنیم.

برداشت: ظاهر ما ممکن است خواب‌آلود به نظر برسد، اما در درون، ما بیدار و آگاه هستیم و به شبانی جهان مشغولیم.

برداشت: در جمع ما چیزی نیست که به آن آگاه نباشیم، هرچند که ما خود را از کسانی می‌دانیم که بی‌خبرند از دنیا.