غزل شمارهٔ ۸۱۰

برداشت: غفلت من می‌تواند راهنماها را به انحراف بکشاند و مانند خواب، همسفران را بی‌حرکت و ناتوان کند.

برداشت: عاشقانی که از محبوب خود بهره‌مند نیستند، روزی به دل خود نگاه می‌کنند و می‌فهمند که بدون درد و رنج دیگران نمی‌توانند زندگی کنند.

برداشت: در کوه‌ها و در دره‌ها، مسیرهای باریکی وجود دارد که پر از خطر هستند. احتیاط کن و از دنبال کردن خوشگذران‌ها و بی‌خیال‌ها پرهیز کن.

برداشت: به هنگام صبح، پرده شب کنار می‌رود و مکافات و عذاب‌هایی که در دل انسان‌ها وجود دارد، به نمایش در می‌آید.

برداشت: از آتش نفس نمی‌توانم دل خود را نرم کنم، این دل سنگین همچون سنگی است که به شیشه گران ضربه می‌زند و آن را می‌شکند.

برداشت: به معنای این است که مانند مروارید، ارزش یتیمی را از دست نده و از نزدیکان و خوبان دوری نکن. روشنی و ارزش افراد خوب را حفظ کن و از آنها دور نمان.

برداشت: هر نوشته‌ای که درباره درد جدایی بنویسم، به اندازه‌ای آزاردهنده و غم‌انگیز است که مانند قیچی بال و پر نوشته‌ام را بریده و از هم جدا می‌کند.

برداشت: چشم حیران و خواب آشفته چه می‌تواند کند؟ صائب، غم چه از دل‌باختگان بی‌خبر از دنیای پرهیاهو؟