غزل شمارهٔ ۸۰۵

برداشت: از بداقبالی، زیبایی گل را در دل می‌شکند و در دل چه مشکلاتی از سوی زاهد درباره گل وجود دارد.

برداشت: ساقی کوثر هرگز اجازه نمی‌دهد که کسی از گلشن بهشت، گل رز را سرزنش کند.

برداشت: یک دانه انگور را به زاهد نشان می‌دهد و می‌گوید که حیف است این نعمت را دور بیندازیم و به خاطر تقدیر بد زندگی، از آن دست بکشیم.

برداشت: ای شیشه، چرا ساکت و بی‌حرکت نشسته‌ای؟ چرا با جام، این دختر زیبا را به دست نمی‌گیری و به او عشق نمی‌ورزی؟

برداشت: اگر از عالم نابودی چشم بپوشی، می‌توانی زیبایی‌های زندگی و رازهای حقیقت را مانند آب زلالی ببینی که سرخس را شاداب و سرزنده می‌کند.