غزل شمارهٔ ۸۰۴

برداشت: اندیشه به دلیل طوفان، چشمان من را نمی‌سوزاند و کشتی من را از خطرات موجود در هوا دور می‌کند.

برداشت: از گفت‌وگو با افراد ناپاک و بی‌لیاقت نمی‌توان به کمال و حقیقت رسید، همان‌طور که تلخی بادام هیچ تأثیری بر شیرینی شکر ندارد.

برداشت: فریاد می‌زنم که تنها سهم من از لب‌های زیبا، دل‌باختگی و عشق است و من در این حال بسیار عطش دارم.

برداشت: راز دل کسانی که دلبسته و عاشق هستند، بسیار سوزان و طاقت‌فرساست. در دل سوخته و آسیب‌دیده نمی‌توان آتش را پنهان کرد.

برداشت: با اشک، دلِ سنگین و سخت نمی‌شود، اما اگر بخواهیم به دل سنگی نرمش ببخشیم، این کار از عهده‌ی یک امر غیرممکن برمی‌آید.

برداشت: گروهی که به مقصد نهایی تسلیم و surrender رسیده‌اند، در مسیر دشوار خود کمر را محکم می‌بندند تا با قدرت ادامه دهند.

برداشت: هنر و خلاقیت به دلیل صداقت و قلب پاک به وجود می‌آیند، اما نقص‌ها و عیب‌ها زمانی ظاهر می‌شوند که دید انسان محدود باشد. بنابراین، تعجبی نیست که فردی نمی‌تواند زیبایی و ارزش را ببیند.

برداشت: از فکر محدود و سطحی بیرون بیا، زیرا زیبایی مثل ماه در آسمان به دور خود می‌چرخد و به دورنمایی وسیع‌تر نیاز دارد.