غزل شمارهٔ ۸۰۳

برداشت: خواست تو ما را از خودمان بیرون آورد و به دیدن بهشت زیبایی تو کشاند.

برداشت: هر زیبایی و جلوه‌ای که به چشم می‌آید، از تماشای خیابان بهشت هم دل‌انگیزتر است و این زیبایی به خاطر هیکلی است که تو داری.

برداشت: چون سایه‌ای که با قدم‌های یک سرو در هم می‌آمیزد، وجودت از سر تا پا ما را در خود غرق کرده است.

برداشت: ما نمی‌توانیم از تو جدا شویم، زیرا به هر قسمتی از تو وابستگی ویژه‌ای پیدا کرده‌ایم.

برداشت: وقتی صبح با یک لبخند پنهانی از خواب عدم بیدار می‌شود، لب‌های شیرین تو ما را شگفت‌زده می‌کند.

برداشت: امروز زیبایی خود را به ما نشان بده تا فردای تو بهشت را برای ما به ارمغان بیاورد.

برداشت: این جمله به این معناست که تجربه‌ای که در نخستین ملاقات با تو به دست آمد، باعث شد که ما از زیبایی‌های دو جهان سیر و تماشا کنیم. به عبارتی دیگر، حضور تو آن‌چنان تاثیرگذار بود که تمام زیبایی‌ها و شگفتی‌های دنیا را فراموش کردیم و تنها به تماشای تو پرداختیم.

برداشت: هرگز ممکن نیست که دل پاکی از آلودگی‌های دنیا محافظت کند. دامن صحرای تو، ما را از این آلودگی‌ها دور نگه می‌دارد.

برداشت: اگر سیل نابودی هم بر دو جهان بیفتد، برای ما کافی است که عشق تو در دل ما وجود دارد، حتی اگر خانه‌مان در تاریکی باشد.

برداشت: با صدایت کار کن و تلاش کن، زیرا همین صدای دلنواز تو برای ما کافی است و نیازی به بیشتر ندارد.