غزل شمارهٔ ۸۰۲

برداشت: پرش کنی یا با وزش بادی دیگر، زلف محبوب را به هم نریز. همین حالا دل ما در آرامش است و نخواهیم آن را به هم بریزی.

برداشت: حسن و زیبایی انسان‌ها در آینه و آب به شکلی دو برابر نمایان می‌شود. به چهره زیباهای دنیا نگاه کن و آفرینش و هنرنمایی خداوند را مشاهده کن.

برداشت: به خاطر زلف‌های تو، دلم به حالتی سخت داغان و پریشان شده است. حالا می‌خواهم به هند سفر کنم تا سیاهی حنا را به رنگ مشک درآورم.

برداشت: اگر نور وجود دارد، دیگر نیازی به آتش نیست. نباید با شمع، ابوالحسن شهدا را تیره کنیم.

برداشت: اگر انسان کردار نیک داشته باشد، گفتار او نیز به عرش می‌رسد. از این رو، دعا و نیایش او به آسانی و با بال و پر آزاد قابل انجام است.

برداشت: در نگاه ما کسانی که زندگی ساده‌ای دارند، ارزش و قدر زحمت‌های بزرگ به اندازه یک پر کاهی هم نیست.

برداشت: اگر کسی بی‌فکر باشد، نسبت به سنگی که ملامت می‌شود، سبکتر خواهد بود. اما مانند کوهی، نمی‌توان صدایی را بلند کرد.

برداشت: به اطراف نگاه نکن، زیرا اگر از حرکت بایستی، رو به خانه کعبه خواهی بود که قبله‌نما را نشان می‌دهد.

برداشت: اگر کسی در برابر مشکلات و سختی‌ها تسلیم شود، هیچ چیز نمی‌تواند مانع از پیشرفت قضا و قدر او شود.