غزل شمارهٔ ۸۰۰

برداشت: لاله‌ها در خاک و خون نشسته‌اند و از دست و شمشیر عشق دچار زخم و آزار شده‌اند.

برداشت: در نظر افرادی که بینش و شفافیت دارند، زیبایی و نور چهره محبوب مانند روشنایی شمع می‌باشد و گل‌های لاله، نشانه‌ای از عشق و زیبایی او هستند.

برداشت: مثل شعله‌های بی‌قرار که بر روی خار و خس می‌رقصند، لاله‌ها هرچند که سوار و زیبا هستند، باز هم به همین حالت شعله‌ور و نالانند.

برداشت: گل‌های لاله که سر از خاک برمی‌دارند، مدت کوتاهی به زندگی ادامه می‌دهند و در واقع، سریع‌تر از شعله آتش می‌سوزند و محو می‌شوند.

برداشت: نصفی از خون تازه و نصفی از مشک رقیق، چون نافه‌ای که از غزال تاتار برمی‌خیزد، لاله‌ها را توصیف می‌کند.

برداشت: در دل آتشی سوزانند و با شادی و سرخوشی می‌خندند. لاله‌ها با چهره‌ای باز و زیبا در حالی که دل‌هایشان آکنده از درد است، نمایش می‌دهند.

برداشت: در شیشه‌ای که حاوی شراب زیبایی است، رنگ قرمز و جذاب آن نمایان می‌شود و گل‌های لاله که با زیبایی خود در باغ هستند، همچون آینه‌ای از چهره‌ی بهار به نظر می‌رسند.

برداشت: لاله‌ها در خون غوطه‌ورند و خواستار بوسه هستند، اما دستان معشوق به خاطر یاری کردنشان بسته است.

برداشت: این شعر به این مفهوم اشاره دارد که افرادی که در غم و رنج شیرین غرق شده‌اند، هرگز رنگ رخسار خود را باختن نمی‌دهند. چرا که آنها احساسات و دردهای عمیق خود را به شکل زیبایی مثل گل لاله‌ای که از خون خود شراب می‌سازد، نشان می‌دهند. در واقع، این لاله‌ها نشانه‌ای از زیبایی و احساسات عمیق ناشی از درد و رنج هستند.

برداشت: لاله‌ها که نشانه‌ی زیبایی و زندگی هستند، خون خود را برای تماشاگران نثار کرده‌اند و این داستان از گذشتگان و دوران بهار است. آنان به یاد آن‌ها به زمین آمده و زیبایی را به نمایش می‌گذارند.

برداشت: با چهره زیبا و گلگون او، عاشقانی که بی‌دل شده‌اند، بیش از شمعی که بر سر مزار می‌سوزد، شمع‌وار می‌سوزند و محو می‌شوند.

برداشت: نور آفتاب توان رقابت با روشنایی شمع را ندارد و در حضور محبوب، زیبایی گل‌ها دیگر اهمیتی نخواهد داشت.

برداشت: صائب از خود به تماشا می‌نوشد و گل سرخی را می‌بیند که از دردهایش مصون است، چرا که لاله‌ها از خطر بی‌خبرند.