غزل شمارهٔ ۷۹۹

برداشت: زمانی است که لاله‌ها از زمین سر برمی‌آورند و نوشیدنی‌ها به گردش پیاله‌ها زنده می‌شود.

برداشت: نگاه به لاله‌ها باعث شد که حس تازه‌ای در من بیدار شود و داغی که در دل و چشمانم از یاد عزیزانی که از میان رفته‌اند باقی مانده بود، دوباره زنده شود.

برداشت: سلسله‌ای از رفتارهای کودکان به نظر می‌رسد که دیوانگی دارد، اما غزاله‌ها از دیوانگی و شیدایی او ترسی ندارند.

برداشت: وقتی که زیبایی چهره‌ات از دید من دور می‌شود، مانند اشکی که از چشم می‌ریزد، ماهی که در چشم‌هایم می‌درخشد، تحت تأثیر هاله‌هایی قرار می‌گیرد.

برداشت: وقتی دل از درد و وسوسه خالی باشد، فردی که بدون عشق و محبت است، ارزشی ندارد و هیچ سند و مدرکی نمی‌تواند اعتبار او را اثبات کند.

برداشت: هرچند صدا و ناله نی می‌تواند مشکلات دل‌ها را حل کند، اما خود نی به واسطه این ناله‌ها آزاد نمی‌شود.

برداشت: بر روی صورت زیبای معشوق، دُانه‌های خال مانند نقطه‌های ذکرها در کتاب مقدس خودنمایی می‌کنند، همچون جمال و شکوه.

برداشت: هر کسی که با دیدگاه جزیی‌نگر به دنیا نگاه کند، در حقیقت در هیچ کجای آن وجود ندارد و نمی‌تواند کمکی به فایده‌های بالاتر بکند.