غزل شمارهٔ ۷۹۷

برداشت: هرگز نمی‌توان به چیزی بی‌نظیر دست یافت، از طریق مثاله‌ای که هست. از راه خیالات و توهمات، به دنبال چیز واقعی نباش!

برداشت: صدای جرس از زیبایی یوسف چه می‌داند؟ در عمق حقیقت و ذات خدا، هیچ‌کس به جدل‌ها و گفت‌وگوها نمی‌رسد.

برداشت: چشم‌ها مانند برگ‌های طلایی در پاییز به واسطهٔ نسیمی که از تو می‌وزد، شده‌اند و پر از سوالات و کنجکاوی‌ها هستند.

برداشت: ما مانند قلمی هستیم که تمام زبان را به شکایت درآورده‌ایم، در تنهایی که دیگران حال و احوال ما را نمی‌فهمند.

برداشت: مرغ‌ها که به دام تو گرفتار شده‌اند، با اشتیاق در دوربین پرواز می‌کنند و در نهایت به سمت بال‌های خود می‌روند.

برداشت: در دوران زندگی تو، هیچ چیزی بدون پر بودن باقی نماند و تمام زیبایی‌ها و خوشی‌ها مثل ماه کامل، نمایان شدند و از میان این هلال‌های کوچک گذر کردند.

برداشت: درد و رنجی که بر دل مجنون بود، حالا به نوعی تازه و تازه‌تر شده، انگار از تاریکی چشم‌های غزال‌ها بیرون آمده و دوباره زنده شده است.

برداشت: زمانی که در یک مکان، در ورودی باز می‌شود، مانند این است که آن مکان به روی همه گشوده می‌شود، اما وقتی که دوباره بسته می‌شود، مانند این است که همه به سکوت و بی‌حرکتی می‌افتند. انسان‌ها مانند انگشتان دست هستند؛ در حالی که بعضی از آنها قادر به صحبت کردن هستند، برخی دیگر سکوت می‌کنند و نمی‌توانند خود را به راحتی بیان کنند.

برداشت: در زمان پاکی و صداقت او، دل‌های بدگمان به هیچ احتمالی توجه نمی‌کنند و به راهی نمی‌روند.

برداشت: هر کسی که از وسواس و نگرانی‌های بی‌مورد رهایی یافته و دلش را از زیبایی‌های ظاهری و نشانه‌ها آزاد کرده، به آرامش دست یافته است.