غزل شمارهٔ ۷۹۵

برداشت: زمانی فرارسیده است که باده در لاله‌زارها به جوش می‌آید و رنگ میگون (رنگی بین آبی و سبز) از لاله‌ها به لب جویبارها سرازیر می‌شود.

برداشت: اگر طوفان‌های شدیدی از روی دیوار بگذرند، لاله‌ها به گل‌های زیبایی تبدیل می‌شوند که در میان خارها پنهان هستند. این نشان می‌دهد که زیبایی و شکوفایی می‌تواند در دل مشکلات و چالش‌ها نیز نمایان شود.

برداشت: زمین به زیبایی و شکوهی دست خواهد یافت که از بساط سلیمان هم فراتر خواهد رفت و شکوفه‌ها به‌سوی هر سو پخش می‌شوند.

برداشت: گل در اثر رشد و نمو به شکل زیبایی در می‌آید و با نشاط و سرزندگی خود، زیبایی‌های دیگر را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: از خون لاله و هوای مطبوع بهار، انرژی و زندگی به وجود می‌آید، مانند جوی شاداب و پربار که از دل کوه‌ها به راه می‌افتد.

برداشت: زمین به زیبایی شبیه چهره دلربا و لای پرتوی گل می‌شود، و درختان مانند گل‌های در دست معشوق به آرامی می‌افتزایند.

برداشت: مانند گروهی از طوطی‌ها که از زمین پرواز می‌کنند، به خود بال و پر بزنید و از رشد و نمو چمن‌زارها لذت ببرید.

برداشت: برای چیدن گل نیازی به زحمت نیست، زیرا با وزش نسیم، گل‌ها به راحتی در کنارها حاضر می‌شوند.

برداشت: هرگز فکر نمی‌کردم که با این حالت افسردگی، آتش درونم همچنان شعله‌ور باشد و دیگ وجودم به جوش بیاید.

برداشت: گل همیشه بهار نماد زیبایی و شکوه است که هیچگاه فرو نمی‌افتد. اما عزت و افتخار به دورانی از زندگی وابسته است که می‌تواند بهار یا خزان باشد.

برداشت: آه، اگر در این باغ گل‌های زیبا رنگ و رونق می‌داشتند، چه حالتی به نظارگران می‌دادند!

برداشت: در یک لقمه کوچک، نمی‌توان تاریکی شب را دید. در فقر، سختی‌ها می‌توانند خوشایند باشند.

برداشت: صائب با احتیاط بر روی گل‌ها قدم می‌گذارد، در حالی که در مسیر فردی که خارها را شکسته است، حرکت می‌کند.