غزل شمارهٔ ۷۹۴

برداشت: ای حسن، زیبایی تو چنان روشن و خیره‌کننده است که پرده‌ها را نمی‌تواند بپوشاند. زیبایی چهره‌ات به قدری درخشان است که هرگونه حجاب و پوششی را از بین می‌برد.

برداشت: در هر نگاه و تماشا، نشانه‌های زیبایی تو به وضوح آشکار می‌شود، درست مانند واژه‌هایی که کارشناسان می‌نویسند و در کتاب‌ها می‌گنجانند.

برداشت: از بی‌عملی تو، گل‌های ناز و زیبا به طور مکرر بر روی لباس‌ها گلاب را پاشیده‌اند.

برداشت: در این اشعار، شاعر به زیبایی و جذابیت خاص کسی اشاره می‌کند که مانند مرواریدهای درخشان در دریایی از زیبایی‌ها خود را نشان می‌دهد. زیباییش به قدری فریبنده است که موجب می‌شود انسان‌ها به دام او بیفتند و در آرزوی رسیدن به او غرق شوند. این تصویر از زیبایی، همزمان حسرت و شور و شوق را نیز به همراه دارد.

برداشت: در دل سنگ‌ها، نشانه‌هایی از تأثیر فشار و ضربه‌های ناشی از رفتار تو دیده می‌شود، مانند آثار موج‌هایی که به آب‌ها وارد می‌شود.

برداشت: در جشن و می‌گساری، به خاطر خوشحالی و شوق، کسانی مانند پروانه‌ها به دور آتش کباب‌ها می‌چرخند و به سینه‌شان می‌زنند.

برداشت: من از ناز و زیبایی عشق خوشحالم، زیرا در نهایت همه این پیچیدگی‌ها و زیبایی‌ها به زلف معشوق می‌رسد.

برداشت: آه و ناله ما در جمع زیبایی تاثیری عمیق دارد، همان‌طور که نامه‌های روز قیامت می‌توانند پرده‌ها را کنار بزنند و حقیقت را آشکار کنند.

برداشت: بیدار شو، زیرا در شب طولانی عدم و تاریکی، چشمان تو در خواب‌های شگفت‌انگیز غرق شده‌اند.

برداشت: بیداری و حیات در نهایت به آرامش مرگ می‌انجامد و تمامی اضطراب‌ها به این نتیجه می‌رسند.

برداشت: تسلیم شو، وگرنه برای افرادی که بی‌پروا هستند، عواقب سختی در انتظار است.

برداشت: من از این که شیرین‌لبان با من با باده تلخ برخورد کرده‌اند و مرا آزمایش کرده‌اند، خوشحال هستم.