غزل شمارهٔ ۷۹۲

برداشت: خزان آمد و گلوی ما از شراب رنگی نگرفت، در این بهار نیز بر چهره ما نشانه‌ای نیامد.

برداشت: مانند سرابی که در امواج و تلاطمات گرفتار شده است، هرچند جوی ما به محیطی پیوسته است، ولی ما هنوز در کشاکش و ناآرامی زندگی به سر می‌بریم.

برداشت: باد، نیرویی است که کشتی ما را به جلو می‌برد و قدرت شراب بر دوش مردم باعث می‌شود که بار سنگین نداشته باشیم.

برداشت: دریا تلاش می‌کند تا از ما یتیم نگیرد، اما چطور می‌تواند ما را پاک کند در حالی که ما همچنان با 부족هایی روبرو هستیم؟

برداشت: در نور و گرمای عشق، موم نرم و قابل تغییر می‌شود، در حالی که سنگ‌ها همچنان سخت و بی‌تحمل باقی می‌مانند. این حالت نشان‌دهنده این است که آرزوهای ما همچنان مانند میوه‌ای ناپخته و نرسیده باقی مانده‌اند.

برداشت: موهای سفید هیچ تفاوتی با شیر پاک و گوارا ندارد در دهان آرزوهای دل کودک ما.

برداشت: ما مانند نسیمی هستیم که در خدمت آن زلف زیبا قرار داریم و به همین خاطر گل‌ها به خاطر عطر ما، دچار عشق و دلتنگی می‌شوند و پیراهن خود را از برای ما پاره می‌کنند.

برداشت: کسی که از خود رفته و در جستجوی ماست، نباید انتظار داشته باشد که آثاری از او باقی بماند، زیرا اگر او را هنوز پیدا نکرده‌ایم، باید به حال او رحم کنیم.

برداشت: ما برای سیراب کردن دل خود به آب دیگران نیازی نداریم، زیرا احساسات و اشک‌های خودمان به اندازه‌ای هستند که می‌توانند مثل آب روان زندگی ما را تأمین کنند.