غزل شمارهٔ ۷۸۹

برداشت: نعمت خداوند بر ما باعث شده که از گناه و ستمی که انجام داده‌ایم، عذاب نکشیم و کدورت‌های ناشی از کارهای ناپسند ما به خاطر رحمتش از بین برود.

برداشت: هر قطره بارانی که از ابرهای رحمت نازل می‌شود، مانند دانه‌های گلی است که به خاطر اشتباهات و گناهان ما به وجود آمده است.

برداشت: هر چه به جسم و ظاهر خود افزودیم، مانند شمعی که ذوب می‌شود، باعث افزایش اشک و آه ما شد.

برداشت: ما مانند حباب هستیم و از این دنیا و محیط اطراف خود تشنه گم شدن و محو شدنیم. اگر موجی ما را ببرد، اصلاً مهم نیست.

برداشت: ما در پی تأثیرات مثبت و موفقیت تو حرکت می‌کنیم، پس چگونه ممکن است بار سنگین و دشواری‌ها، مانع پیشروی ما شوند؟

برداشت: به دلیل گناهان ما، زمین در حالتی پر آشوب و ناآرام است، مانند دریا که در تلاطم امواج به سر می‌برد.

برداشت: ما را به اشتباه به گروه کسانی که برادران فیل هستند ملحق کردند؛ از دور که کعبه را دید، گناه ما همچون کوهی بزرگ احساس شد.

برداشت: ما منتظر روزی هستیم که به محاکمه کشیده شویم و در آن روز فقط عذرخواهی کنیم و سرمان را به خاطر کم‌کاری‌ها و خطاها پایین بیندازیم.

برداشت: صائب به این فکر است که آیا کسی باور کرده که در مسیر توبه، شخصی در حال بهبودی و بازگشت به سمت راه درست باشد که مانند خضر، راهنما و رهنما باشد، در حالی که او در واقع غافل و دچار مشکلات خود است.