غزل شمارهٔ ۷۸۴

برداشت: بهار و پاییز ما نسبت به حنا زیبایی بیشتری دارند و باغبان ما بر دستان خود بر این زیبایی‌ها بوسه می‌زند.

برداشت: وقتی صبح به عشق می‌تابد و دل ما را روشن می‌کند، این احساس شور و شوق از وجود ما بیرون نمی‌رود و همچنان در وجود ما باقی می‌ماند.

برداشت: ما دست از تلاش و جاذبه‌های خود برنمی‌داریم تا زمانی که زیبایی و شگفتی‌های زندگیمان، همچون شیر در حال مستی، به اوج نرسد و رنگ و کیفیتی خاص به وجود نیاورد.

برداشت: هرچند که ما با زبان تند و برنده‌ايم، اما در واقع سرشار از سخنان بی‌فایده‌ایم که به خاطر شرایط و محدودیت‌هایمان به خوبی بیان نمی‌شوند.

برداشت: ما به دشمنانمان به نرمی و فروتنی برخورد می‌کنیم، در حالی که دوستی با مهارت و هوش، تیرهای ناپسند ما را به سمت هدف می‌زند.

برداشت: ما به هیچ چیز جز محبوب خود نیندیشیم و تمام آرزوها و خواسته‌های ما در آستان اوست.

برداشت: الماس با یک نگاه مختصر به عقیق داغ می‌نگرد، که به مانند ستاره سهیل، دل‌های ما را می‌سوزاند و خونین می‌کند.

برداشت: پرنده‌ای چون تیر از کمان به پرواز درمی‌آید، در حالی که از سنگ سخت عبور می‌کند و رازهای پنهان ما را با خود می‌برد.

برداشت: وقتی بوی پیراهن ما به مشام مردم می‌رسد، مانند این است که گروهی دور هم جمع می‌شوند و به ما توجه می‌کنند.

برداشت: دل ما به مانند دامن قارون، در زیر خاک و زیر فشار خواب سنگین و مشکلات باقی مانده است.

برداشت: ما آرزوهای خود را مانند غبار بر روی گل‌های زیبا پراکنده کرده‌ایم، اما در این عالم جا و مکانی نداریم.

برداشت: کسی که به یک زندگی خالی و بی‌معنا رضایت می‌دهد، در این دنیا همچون سرابی است که دل‌خوشی‌های ما را به یغما می‌برد.

برداشت: صائب با عظمت و ارجمند است، مانند آسمان که بر هر زمین سایه می‌افکند، همان‌طور که باغبان بر درختان خود سایه می‌افکند.