غزل شمارهٔ ۷۸۳

برداشت: ما چه مدت باید در آرزوی زیبایی بمانیم؟ چه زمانی می‌توانیم مانند آینه‌ای، جلوه و زیبایی پرنده افسانه‌ای را به نمایش بگذاریم؟

برداشت: در این دشت پر از فریب، مانند سراب که جاذبه‌ای فریبنده دارد، ما با جان بی‌نفس خود به دنبال دنیا می‌رویم.

برداشت: شور و هیجان عشق کجاست که ما بتوانیم مانند یک گردباد، تمامی موانع و دشواری‌های عشق را از سر راه برداریم؟

برداشت: ای خدا، به ما بال و پر عطا کن تا مانند مسیح از این دنیای خاکی به آسمان‌ها پرواز کنیم.

برداشت: با چشمی که به عمق درس‌های زندگی آگاه شده، افسوس که ما باید تنها به تماشای ظاهری بپردازیم.

برداشت: غفلت و بی‌توجهی اجازه نداد که خود را پاک و آماده کنیم، پیش از آنکه به دریا برسیم.

برداشت: دل تنگ ما در این دنیا نمی‌تواند به راحتی گره‌های خود را باز کند، حالا چطور می‌توانیم از محدودیت‌ها و تنگناهای زندگی رهایی یابیم؟

برداشت: دل‌های تاریک ما مانند سرمه‌ای هستند که حرف‌های ما را بیان می‌کند، همچون طوطیانی که از آینه سخن می‌گویند و ما هم تلاش می‌کنیم تا روشنی و وضوح را به سخنان‌مان ببخشیم.

برداشت: اگر ما در دعا و درخواست به شب‌های تار پناه ببریم، صبح امید از دل‌مان دور نمی‌شود.

برداشت: ما زمانی که در جمع دیگران هستیم، ذهن‌مان پریشان است. آرامش و تمرکز واقعی‌مان زمانی به دست می‌آید که تنها و دور از جمع باشیم.

برداشت: در نگاه افرادی که دلشان تیره و تار است، ما به مانند سپیده‌ی دروغین هستیم، حتی اگر در روشنی و نور همچون معجزه‌ای درخشان شویم.

برداشت: هر کدام از اعضای وجود تو جذاب‌تر از دیگری است. چگونه می‌توانیم تنها به یک جا تسلیم شویم و از نگاه کردن به بقیه غافل بمانیم؟

برداشت: با وجود اینکه در خطر و درد غرق شده‌ایم، اما نتوانستیم از تلخی‌های دنیای پر زرق و برق دور شویم و به راحتی از آن جدا شویم.