غزل شمارهٔ ۷۸۱

برداشت: ما همواره در حال حرکت و سفر هستیم و زندگی‌مان را صرف این سفر می‌کنیم.

برداشت: هر سال دو بار مردم را بیدار و هشیار می‌کنند، اما ما هر بار در روز عید، به جای جشن و شادی، در هر جرعه از شراب، عید دیگری را تجربه می‌کنیم.

برداشت: ما در تلاشیم که از دل دنیای مادی و زندگی روزمره خود، به ارزش‌های ناب و زیبا دست پیدا کنیم. همان‌طور که آب را تصفیه و به خوب‌ترین شکل ممکن در می‌آوریم، ما نیز سعی داریم تا بهترین‌ها را از زندگی‌مان استخراج کنیم.

برداشت: ما در میانه‌ی جنگ، از دشمن ضعیف دوری می‌کنیم و تجربه‌ی سختی‌ها ما را هوشیار کرده است.

برداشت: صبح وجود ما نشانه‌ای از آخرین نفس ماست، در حالی که زیر فشار و شوخی، ما خود را بیشتر تحت فشار قرار می‌دهیم.

برداشت: در چهره تو، زیبایی ابروها و خال بر صورت، جذاب‌تر از هر چیز دیگری است که وجود دارد. هر بار که به چهره‌ات نگاه می‌کنیم، ویژگی‌هایت بیشتر و بیشتر ما را مجذوب خود می‌کند.

برداشت: ما همچون گردباد در میان مشکلات و سختی‌ها زندگی می‌کنیم و با وجود اینکه از زخم‌ها و آسیب‌ها رنج می‌بریم، همچنان تا حدی تلاش می‌کنیم تا خود را از غبار ناشی از این شرایط پاک کنیم.

برداشت: ما با درد و غم، احساسات خود را به زور از دل بیرون می‌آوریم و در لحظه‌های دلنشین صبح، این احساسات را به نسیم سپرده و با طروات و شادابی صبحگاهی می‌سازیم.

برداشت: ما در جایی زندگی می‌کنیم که به سختی‌ها و مشکلات عادت کرده‌ایم، در حالی که خود را زیر سایه‌ای از آرامش و حفاظت نگه داشته‌ایم.

برداشت: ما به دشمن خود حمله نمی‌کنیم بی‌خبر از اراده و قصد خود، ابتدا باید از محکم بودن عزم و نیتمان مطمئن شویم.

برداشت: ما هرگز نمی‌توانیم داستان شیرین خود را بیان کنیم، بلکه به خاطر زیبایی آن مانند شکر در شیر ماه تابان شکرگزاری می‌کنیم.

برداشت: اگر دل ما راهی به سوی دوست پیدا کند، ما با کمال میل و آگاهی سفر را آغاز می‌کنیم.

برداشت: هر بار که ماه جدیدی از طرف افق زیبایی در می‌آید، ما در عرض چند هفته تبدیل به قمر (ماه) می‌شویم.

برداشت: زمانی که آفتاب در دل آسمان درخشان می‌شود، هر ستاره‌ای که به آن نگاه می‌کنیم، یادآور اوست.

برداشت: ای عزیز، اگر قدردان ارزش‌های واقعی هستی، نزد ما بازگرد، وگرنه ما آماده‌اید که سفرمان را آغاز کنیم.

برداشت: ما فریب زیبایی‌های زندگی را نمی‌خوریم و برای تأمین روزی خود از رنج و زحمت عمیق‌مان می‌کوشیم.