غزل شمارهٔ ۷۷۹

برداشت: ما از عشق خالص و ناب شرمنده‌ایم و مانند آفتابی که دامنش تر می‌شود، ما هم در این عشق احساس ناپاکی می‌کنیم.

برداشت: در این سرزمین ویران، خبری از کودکانی سرزنده و بازیگوش نیست و ما تنها دیوانگی را به جای دیگری منتقل می‌کنیم.

برداشت: تا کی می‌توان بار سنگین انتقادات را تحمل کرد؟ از این سرزمین، لوازم و نشانه‌های زندگی‌مان را به همراه می‌بریم.

برداشت: ما نیز از منبع زندگی و آگاهی، که خضر از آن بهره‌مند شده، نهالی از دل‌های شبانه و اشک‌هایمان برمی‌داریم.

برداشت: نباید هیچ‌کس در پی دیده‌بان خوشبختی حیرت کند، زیرا ما در لحظه‌ی وصال، انتظار دریافت خبر را داریم.

برداشت: ما در حالی زندگی می‌کنیم که با روحیه‌ای بزرگتر از سرزمین سلیمان، اما نگاه ما همچنان محدود و تنگ و کوچک است، همچون مورچه‌ای که تنها به اطراف خود می‌بیند.

برداشت: آرامش و راحتی می‌تواند باعث غفلت ما شود. ما در شرایطی قرار داریم که همچون کشتی در حال حرکت در میان امواج خطرناک هستیم.

برداشت: هر کسی که به ما ظلم کند، ما نیز مانند بیچارگان و درماندگان در دل شب، از غم و درد خود ناله و آه می‌زنیم.

برداشت: به خاطر رفت و آمدهای زیاد ذهنی، ما در خانه هستیم اما هنوز سختی‌های سفر را متحمل می‌شویم.