غزل شمارهٔ ۷۷۶

برداشت: ما در دل خود، آرزوها و اشتیاق‌های زیادی داریم و برای جلوگیری از هوس‌های بی‌مورد و ناخواسته، خود را از آن‌ها دور کرده‌ایم.

برداشت: ما با勇ت از شیرینی زندگی گذشته‌ایم و این عسل را فقط برای مگس‌ها به کار برده‌ایم.

برداشت: زمانی که صبح از سمت شرق طلوع می‌کند، ما جان را در بدن جهان دمیده‌ایم و به آن نفس داده‌ایم.

برداشت: زمانی که صحبت از خدا و دین می‌شود، آیا نباید دچار ترس و نگرانی شویم؟ ما به خاطر ترس از صاحبان قدرت، دیگر حتی جرأت گفتن حقایق را نداریم.

برداشت: ما به خاطر سکوت و سکون خود، تلخی و رنج را تحمل کرده‌ایم و حالا آن را به شکلی به‌صدا درآورده‌ایم که گویی گاهی درد و ناامیدی‌مان را فریاد می‌زنیم.

برداشت: در دل‌مان جای برای حرص و طمع باز کرده‌ایم و در عین حال، موجودات بزرگ و باارزشی مانند سیمرغ را نادیده گرفته‌ایم و تنها به دنبال چیزهای کوچک و بی‌ارزش مثل مگس هستیم.

برداشت: ما silently به درون خود غم‌های زیاد را پنهان کرده‌ایم، و مانند پرنده‌ای که در قفس محبوس شده باشد، زیبایی و شادی را در زندانی ساخته‌ایم.

برداشت: در زیر آسمان و در شرایط یاری، اگر کسی وجود داشته باشد، آن فقط فردی است که تنها و در حال آزمون و چالش است و ما نیز به تجربه خود آموخته‌ایم که کس و ناکسی را در زندگی خود ساخته‌ایم.

برداشت: ما در مقام ضعف و ناتوانی با همدیگر همصدا نیستیم، زیرا ما از سر ناتوانی این کار را ترک نکرده‌ایم.