غزل شمارهٔ ۷۷۴

برداشت: ما دل خود را به خدا و به آثار او پیوند زده‌ایم، و در کعبه‌ی دل، به سوی حق و حقیقت توجه داریم.

برداشت: دل ما به سمت کعبه کشیده می‌شود و بدون دلیل خاصی به راهنمایی ایمان داریم.

برداشت: ما در مسیر رسیدن به هدفی بزرگ هستیم و از تلاش‌های دنیا خسته شده‌ایم. تمام امید و دلخوشی‌مان به خداوند است.

برداشت: کسی که به نعمت و قدرت کثیری نیازمند است، نمی‌تواند از زیر سایه آن قدرت فرار کند. ما هم مانند استخوانی که به پرنده‌ای گره خورده، به این قدرت وابسته‌ایم.

برداشت: می‌خواهیم در دل خاک تیره غوطه‌ور شویم، همان‌طور که این کوه آهنین را که پا بر جا ایستاده‌ایم، محکم و استوار نگه داشته‌ایم.

برداشت: ما درگیر چیزهایی شده‌ایم که ارزش ندارند و به جای توجه به امور مهم و معنادار، به مسائل بی‌اساس و بی‌محتوا پرداخته‌ایم.

برداشت: در مسیر کارهای نادرست، از سرعت عمل نمی‌زنیم و عقب‌نشینی نمی‌کنیم. اما در مسیر کارهای خوب، آماده و با دقت عمل می‌کنیم و به خودمان تعهد داده‌ایم.

برداشت: عاشق واقعی در دنیا وجود ندارد که به سادگی ما دل خوش کرده باشد، چرا که ما به وعده‌های تو با تمام وجود ایمان داریم.

برداشت: ما در بهشت زیبا، چشمانمان را از انتظار دیدار باز نمی‌کنیم.

برداشت: شاید نامه‌ام به دست آن پادشاه زیبا برسد، ما آن را به پرواز هما بسته‌ایم.

برداشت: امید به نتیجه‌ای جز تنبلی و سستی را از بیم و ترس، برای خود بسته‌ایم.

برداشت: ما مانند حبابی که در هوا معلق است، بر روی دست سر خود را دیده‌ایم.