غزل شمارهٔ ۷۷۲

برداشت: دست آسمان به خاطر رفتاری که ما داشتیم، آسیب دید و رنگش تغییر کرد. این نشان‌دهنده‌ی اثرات شوخی‌ها و زبان بازی‌های ما بر دل‌های بی‌خبر و ناپخته‌است.

برداشت: روزگار غفلت، لباس‌های زیادی را بر ما پوشانده است، اما به خاطر تغییرات آن، حال و وضعیت ما تحت تاثیر قرار نمی‌گیرد.

برداشت: با اینکه خورشید قیامت در آسمان بالاست و نورش ساطع شده، ما نتوانستیم حتی یک قطره نم و عرق از تاثیرات خود را نشان دهیم.

برداشت: وقتی که ما به اندازه کافی برتری و قدرت پیدا کردیم، دیگر آسمان توان تحمل ما را نداشت و به سوی ما پایین آمد.

برداشت: عمر به سرعت گذشت و هیچ‌گاه به عقب نگاه نکردم. به اندازه‌ای که در زندگی‌ام احساس ترس و وحشت کردم، هرگز نتوانستم برگردم و به گذشته‌ام فکر کنم.

برداشت: زمان به یکباره صد مشغله و مشکل از همه جوانب بر گردن غزال وحشی ما انداخت.

برداشت: از وزش شدید بادهای پاییزی که برگ‌ها را از روی درختان می‌چینند، نتوانستند بر سر نهال ما تأثیر بگذارند و زیبایی آن را از بین ببرند.

برداشت: نقطه سیاه شب از دفتر روزگار محو شد، اما زیبایی شب نتوانست خیال ما را از یاد ببرد.

برداشت: این بیت بیانگر حسرت و تاسف شاعر است از اینکه زندگی‌اش در دنیای خاکی و ناپایدار، به بیهوده‌گی و گناه گذشته است و منابع و فرصت‌ها به جای اینکه به چیزهای مفید و مثمر برسد، هدر رفته‌اند و به شوره‌زار معاصی تبدیل شده‌اند. شاعر از زلال و پاکی وجود خود یاد می‌کند که در چنین محیطی به برباد رفته است.