غزل شمارهٔ ۷۷۰

برداشت: عقل ما در حال پریشانی است و این وضعیت باعث می‌شود که روشنایی ما مانند فانوس در میان طوفان و گردباد به خطر بیفتد و دچار اختلال شود.

برداشت: خون مرده در گل سرخ نمی‌تواند شادابی را به تصویر بکشد، گویی رنگ و بوی غم و اندوه بر باغ ما نشسته است.

برداشت: ما زنده‌ایم با دردی عمیق در دل، که هیچ‌کس حق ندارد به آن درد دست بزند یا آن را جستجو کند.

برداشت: ای مقدر ما در شب‌های تاریک و غم‌انگیز راضی به سرکردن هستیم، ولی لطفاً برای روشن کردن چراغ ما از خاک و شن استفاده نکن.

برداشت: خودش را در آینه شیشه‌ای می‌بیند و به یاد می‌آورد که انگورهای باغ ما به شاخه‌های تاک وصل هستند.

برداشت: با وجود اینکه دل شکسته‌ای داریم و جرات پرواز نمی‌کنیم، اما همچنان در اطراف درخت سرو، مانند زاغی هستیم که در کنار شیشه‌های شکسته پرسه می‌زند.

برداشت: ما از جویبار حیا، آب زندگی گرفته‌ایم و اکنون خورشید با چشم بسته به باغ ما وارد می‌شود.