غزل شمارهٔ ۷۶۳

برداشت: این بیت بیانگر این است که ظلم و بدی‌های دیگران به ما آسیب رسانده و دنیا از درد و رنج ناشی از این مشکلات پر شده است. در حقیقت، به جای اینکه دیگران به ما ترحم کنند، خودشان باید از زخم‌ها و آسیب‌هایی که به ما وارد کرده‌اند، شرمنده شوند.

برداشت: ما دلیل انسانیت خود را از شکو و عظمت آسمانیان می‌دانیم و بر این باوریم که هیچ چیز از آتش و اشتیاق ما نمی‌تواند مانع از سجده ما شود.

برداشت: خورشید از کدام سمت سحرگاه طلوع کرد؟ همه جا پر از گفتگوها و حرف‌های ماست.

برداشت: ما به اندازه‌ای از ناکامی‌ها و مشکلات دوران زندگی ضربه خورده‌ایم که حالا چهره‌مان به رنگ کبود درآمده و مانند آب چاه تیره و تار شده است.

برداشت: زمانه‌ی سخت و سنگلاخ است، اما خوشبختانه شانس و بخت ما در این شرایط، نسبت به دیگران به خوبی درخشیده و بر ما لبخند زده است.