غزل شمارهٔ ۷۶۲

برداشت: دل‌های پر از درد ما مانند لاله‌زار سرخی دارند. با نغمه‌ای دلنواز، آتش سوزان عشق و درد ما را به تصویر می‌کشند.

برداشت: به خاطر فاصله‌ای که از آن لب شیرین داریم، حالتی مانند نی پیدا کرده‌ایم و ناله‌های ما به صورت رشته‌های متصل درآمده است.

برداشت: ما با تلاش و اراده از شراب قرمز گذشته‌ایم، اما زمین بلند ما، جایی برای سیلاب ندارد.

برداشت: عشق باعث شده که قلب ما از درد و رنج خالی شود و این در حالی است که ما در برابر نعمت‌های زندگی قدرشناس نیستیم.

برداشت: اگر بلبل ما از عشق آزاد شود، جراحت و غم دوری را دیگر احساس نخواهد کرد و این‌گونه زبان ما نیز بی‌پروا و آزادانه سخن خواهد گفت، چرا که در این حالت دیگر هیچ محدودیتی وجود نخواهد داشت.

برداشت: با وجود اینکه زندگی به خاطر پیچیدگی‌ها و دشواری‌ها گاهی سخت و طاقت‌فرسا می‌شود، اما همچنان ما می‌توانیم با اراده و استقامت، بر آن‌ها غلبه کنیم و به مقصد خود برسیم.

برداشت: ای دل سنگین تو، اگر تو چنین بودی، ایمان دارم که صدای فریاد آتشین می‌تواند دل ما را که از عطر و روغن خوشبوست، به سادگی سوراخ کند.

برداشت: ما از نگاه تلخ و سنگدلانه‌ی دیگران در امان نیستیم، مانند پسته‌ای که در پوستش پنهان شده و با وجود ظاهرش نمی‌تواند از خطر در امان بماند.

برداشت: اگر گوسفند خود را چاق و فربه نکند، از خطر چاقوی قصاب و آب آن سالم می‌گذرد.

برداشت: موهای سفید به ما یادآوری می‌کند که از عمل‌ها و جوانی‌مان غافل شده‌ایم؛ این نشانه، مانند ضربه‌ای است که نقاط ضعف و خواب ما را نمایان می‌کند.

برداشت: زمانی که صائب به‌سان آفتاب درخشان می‌شود، زیبایی‌ای به وجود می‌آید که دل افرادی را که سخت‌پسندند شاد می‌کند.