غزل شمارهٔ ۷۶۱

برداشت: دود ناشی از آسیب‌هایی که به مردم می‌رسد، بالا می‌رود و تأثیرات منفی آن به ما نیز می‌رسد، در حالی که آتش اراده و تلاش ما در این مسیر درخشندگی خود را حفظ می‌کند.

برداشت: ما به زیبایی‌های ظاهری و دلربایی‌ها دل نبسته‌ایم، بلکه از شیر و ماهتاب، مانند آب و قند شیرین می‌شویم.

برداشت: هرگز چنین نیست که در این دشت پر از شکار، ما دست‌مان را به گردن صیدی بیندازیم و او را به دام اندازیم.

برداشت: ما هنوز یک قدم هم به آرزوهای دل خود نزدیک نشده‌ایم و در واقع، کنترل زندگی‌مان در دست گمراهی است.

برداشت: بی‌تابان به خاطر نسیم دلتنگی‌اش از ماه تابان، خواهند مرد و آتش‌سوزی ما خاموش خواهد شد.