غزل شمارهٔ ۷۵۶

برداشت: دل ما که سرشار از غم است، در درد و سوزی عمیق غوطه‌ور شده و در نهایت، به گونه‌ای با کعبه پیوند خورده است. این نشان می‌دهد که حتی در سخت‌ترین شرایط، ما به جایی مقدس و روحانی دست یافته‌ایم.

برداشت: از سنگ‌های بچه‌ها، سرنوشت ما به گلزار تبدیل شد. آیا این تنها تصادف بود که تقدیر ما این‌گونه رقم خورد؟

برداشت: برق ناامیدانه از زمین سوخته دور می‌شود، جهنم چه تأثيری بر دل پر از غم ما می‌تواند داشته باشد؟

برداشت: هرگز چنین نشد که آنچه باید اتفاق بیفتد، به وقوع بپیوندد. اصل و اساس این موضوع چیست و ما از این بدن مادی چه چیزی ساخته شده‌ایم؟

برداشت: یک فرد باایمان و دلسوخته در کنار دیوار ما خوابش برد، اما کسی که به ما بیگانه بود بر روی آجرهای ما استراحت نکرد.

برداشت: در زندگی ما به خاطر مشکلات و چالش‌ها، به جایی رسیده‌ایم که نمی‌توانیم به راحتی خود را از تأثیرات منفی آنها دور کنیم. گویی سرنوشت ما برای همیشه با این دشواری‌ها گره خورده است.